breakeven

Bellen,

Klik:


Tekstgedeelte:

They say bad things happen for a reason
But no wise words gonna stop the bleeding
Cos she's moved on while I'm still grieving
And when a heart breaks no it don't breakeven even... no

What am I gonna to do when the best part of me was always you and
What am I suppose to say when I'm all choked up and your ok
I'm falling to pieces yeahI'm falling to pieces yeah
I'm falling to pieces(One still in love while the other ones leavingI'm falling to pieces
(Cos when a heart breaks no it don't breakeven)

Oh you got his heart and my heart and none of the pain
You took your suitcase, I took the blame.
Now I'm tryna make sense of what little remains ooh
Cos you left me with no love and no love to my name.

I'm still alive but I'm barely breathing
Just prayin' to a god that I don't believe in
Cos I got time while she got freedom
Cos when a heart breaks no it don't break
No it don't break
No it don't break even no

Ja, the Script vertelt het zoals het is. Wanneer de relatie stopt gaat de liefde soms weg, soms door, soms vaag, soms sterk. De een ligt in de knoop en kan dagen niet eten, amper praten maar gaat daarna vrolijk verder, terwijl de ander zo gebroken is dat dat scheurtje nooit helemaal zal helen. En juist die laatste en dat o zo bekende scheurtje is hetgeen wat de menigeen kent onder ons.

We zijn naïef, onbegonnen en onbelemmerd wanneer we voor het eerst echt vallen. De glimlach lijkt onuitwisbaar en je nervositeit slaat in als hij in je bewegingsruimte komt. Je wacht tot hij belt, je stamelt wanneer hij fluistert dat hij je mooi vindt en bovenal, je voelt je door en door gelukkig. Het zijn de tekenen die we kennen, en die we nooit meer vergeten - net als diegene.

En dan, plots, is het voorbij. Klaar, over, gedaan. En moet je verder, ga je verder, geeft na verloop van tijd geen kick, nee het doet je niks meer. Je kan de wereld weer aan. Liefdes komen en gaan, maar waarom lijkt het dan zo anders. Waarom voel je die twijfel, waarom reageer je anders, voorzichtig - langzaam - en soms zelfs afgesloten. Het is ons afweermechanisme wat zijn werking begint te doen. Onze afweer tegen de mogelijke kans om gebroken, opnieuw, te worden.

Muurtjes worden opgetrokken en gevoelens weggestopt. Iedereen reageert anders. De een stort zich op het lieftallige andere geslacht, elke maand een ander, elke zaterdag een filmpje voor twee. Hij lijkt onaantastbaar en prima in het huidsvelletje te zitten. Verliefde kopjes vol lust staren hem aan en hij lacht charmant terug - friends with benefits - maar hij voelt niet. Hij laat ze niet binnen, niet toe. Oppervlakkig is wat het blijft en dat is ook wat hij wilt dat het blijft. De ander reageert juist het tegenovergestelde erop. Zij doet afstand van mannen en laat ze nooit te dichtbij komen. Ze is oplettend bij aanrakingen en gesloten naar lichamelijk, maar bovenal, mentaal contact. Ze is bang en bewaakt haarzelf overduidelijk. Op voorhand zal ze het je vertellen.

Maar waarom laten we ons zo tegen houden door dit alles. Waarom kan een iemand ons zo beïnvloeden zelfs na een lange tijd? We waren naïef, onbegonnen en onbelemmerd - maar waarom kunnen we dat niet blijven. Want alleen dan kunnen we weer voelen, weer toelaten. Muurtjes worden gebroken door degene die het kan én degene die niet zal opgeven.

En soms, heel soms, moet je dat gewoon toelaten.

Omdat je beter scheurtjes kan krijgen, dan een voor altijd gebroken onaangeraakt hart.

BelleBam

can't someone stop this train

Het is nog vroeg op deze ietwat lichte zondagmiddag. Mensen vragen me doordringend wanneer ik opnieuw zal bloggen en het kluizenaarvoornemen verbrekend typ ik nu zorgvuldig deze woorden.

Ja, eigenlijk had ik me voorgenomen pas ná de examens weer een actief schrijfster te worden. Maar het bloed kruipt waar de pen wil gaan, of in dit geval het zwarte trust toetsenbord natuurlijk.

Laat ik beginnen met een heerlijk hoopgevend nummertje van de nog vrij onbekende band Passion Pit - Moth's Wings, come lay with me on the ground



Als klein meisje had ik al een band met de stilte, of het ontbreken ervan. Wanneer ik in het bos was, schreeuwde ik Pocahontas na, wanneer ik trots op mijn geel-met-blauwe-bloemen-fietsje zat zong ik fluisterend kleine liedjes en wanneer ik in bed lag maakte ik van de vallende regendruppels mijn eigen coupletten.

Stilte benadrukt het alleen zijn, zo schoot er door me heen,
maar misschien ben ik wel nooit alleen.

En hoe zweverig dat ook mag klinken, ik denk oprecht dat dat de reden is. Het is misschien het vrouwsyndroom - het multitasken, het heen en weer schieten van gedachten zonder enige verbanden, het doen van meerdere al dan niet onzinnige dingen tegelijk - maar het is iets waar ik aan lijd. In de meest erge vorm vrees ik.
Ik ging na en het klopte - het klopt. Mijn volle 100 % hebben, veroveren, is haast onmogelijk. In tweestrijd zijn komt me zo bekend voor en het bedenken wat te doen met dat ene truitje terwijl mijn vrienden hun sores vertellen ook. Genant is het, en ergens ook ontzettend egoïstisch. Maar begrijp me niet verkeerd; het is niet dat ik minder erom geef, dat ik niet luister, dat ik niet caring ben om je te helpen - het is simpelweg dat je niet de enige bent.
En dat laatste zinnetje maakt het dat ik mezelf weer beter kan begrijpen, mezelf en tevens woorden die mensen ooit hebben gezegd tegen me.

Je hebt me nooit alleen.

Ik ben nooit álleen met jou bezig, nooit álleen voor jou. Ergens maakt me dat verdrietig, maar het verklaart wel dingen. Veel dingen. Ik zal nooit het meisje zijn wat een 9 tot 5 baantje kan hebben met 3 kids en een cabrio, want ik zal denken aan alles wat me behoud in het leven, het trekken van plaats naar plaats, het zien, ontmoeten: de ontdekking van bestaan. Maar ik zal ook nooit het meisje zijn wat alleen maar kan trekken, want ik zal denken aan alle vastigheid, al de op hun plaats blijvende liefde, al de diepere connecties. Het is een onbegonnen tweestrijd, die toch gestreden zal moeten worden.

Maar nog meer verklarend is het waarom ik niet samen kan zijn. Waarom ik mezelf niet kan geven, niet nu, niet toen - niet. Eindelijk kan ik het een vastere constante plek geven. Bindingsangst is wat men het kan noemen, maar feitelijk is dat het niet. Het is het bewustzijn dat je je niet totaal kan overgeven, aan hem, aan haar. Het bewustzijn dat hij of wie dan ook niet genoeg is. En wetende dat dat niet aan diegene ligt, maar aan jezelf. Want al is hij al wat je wil, het is en blijft niet genoeg. Die drang om verder te kijken, meer te zien, die blijft en is niet te stoppen. Want je wil op dit moment wint het niet van je onderliggende gevoel - niet bij mij in ieder geval.

It's sad. It's true. Can't someone stop this train..

Maar wat als ik zelf de trein ben, hoe krom dat ook klinkt. Wat als ik zelf wil reizen, wil gaan naar waar de horizon me brengt. En wat als diezelfde trein toch wil voelen, wil geven om, wil ontmoeten.

De trein stopt,
slechts momenten om te halen,
slechts momenten om te beslissen.

De trein gaat,

slechts momenten om te lezen,

slechts momenten om te begrijpen.

Slechts momenten

om te houden

om te zijn

om te leren.

En je gaat,

ik neem je mee

verder dan bossen

waar water verdampt

en droogte geen grenzen kent.

En je bent

even van mij,

voor mij,

in mij.

Maar je gaat,

stapt uit mijn bestaan,

verlaat de coupé

voor vasteland.

En ik ga verder,

de tijd halen.

Stap in, mijn bellen. Laat me jullie voeren naar het zuiden, dan weer west. Treur niet om het uitstappen, want wanneer ik de tijd haal, haal ik ook jullie weer. Het is een terugkomende weg om te begaan, zonder verwachtingen maar met verbindingen. De trein rijdt niet alleen voor jou, maar geeft daarom niet minder om jouw kaartje.


BelleBam

Even Apeldoorn bellen...

Te koop: Zwarte Suzuki Swift, met open dak. Sterretje in de voorruit. Voor meer info: even Apeldoorn bellen.

Ja, dit zijn inmiddels de kreten die overal rondzwerven. Tikkeltje hard, maar eigenlijk best grappig. Iets wat dat niet is, is natuurlijk wat er gebeurd is.. nee, dat is afschuwelijk.

Gisteren, Qday, A'dam, zo rond twaalf uur.
Broertjelief belde me om te melden dat er een aanslag was gepleegd, bedoeld op onze koningin. Enigzins perplex antwoorde ik van hoe, wat, wanneer en waarom. Onze koningin, Bea, Trixie, waarom?!

Wat mij betreft is Bea een topwijf. Hoe ze zich altijd bemoeit met wat zich er nu weer afspeelt in het hoeveelste Balkieskabinet. Hoe ze krachtig in haar gouden schoentjes staat en hoe ze ook nu weer ons land toespreekt. Toen ik haar gezicht zag in dat filmpje, zo vlak na die vreselijke wandaad, toen brak mijn hartje een klein beetje. Ze was niet alleen in een dag tien jaar ouder geworden, ze was geraakt. De sterke vrouw was geraakt, geschoten, neergehaald. Een aanslag die bedoeld was op haar, voor haar, naar haar - mislukte, maar nam wel andere onschuldige levens af. Een zwangere vrouw, een kind en talloze levens verwoest. En in haar gezicht was dat alles te lezen. Die beseffing dat mensen 'door haar' gestorven zijn. Natuurlijk is dat niet zo, maar het is wat ze logischerwijs ze voelt. Maar ze stond er, ze was er. Ze sprak ons toe, ze was sterk hoewel ze totaal en volledig gebroken is. Het deed me hem, die, hoe kan je zoiets een naam geven, dat godverlaten beest, alleen maar meer haten.

Dat ie inmiddels dood is, is hatelijk, maar ergens heb ik er juist complete vrede mee. Want zo iemand verdient niks, niet eens de tijd of moeite van een proces. Zo iemand verdient de dood, en hopelijk een hels hiernamaals. Hoe kan je zoiets doen, dat snap ik niet. Waarom wil je zoiets doen? Hoe kan het dat je je zo verlaten voelt, zo verloren in een wereld met zoveel moois dat je wraak wilt nemen op je hele land, op iedereen om je heen. Wat heeft hem zo irrationeel gemaakt dat een mens daar tot in staat kan zijn. Dat zou ik graag willen weten, willen kúnnen begrijpen. Een blik in zijn verotte wereld.

hier schuilt een verhaal in..

Mijn journalistieke hart juicht, het andere huilt.

Kunstzinnige hectiek

Goedemorgen Bellen,

já, dat is een poos geleden weer - maar ik ben wel echt nuttig bezig geweest. Niet alleen ben ik inmiddels aan het genieten van mijn nog 4 weken resterende vakantie, ook leer ik zo af en toe nog wat voor mijn aankomende examens. Maar buiten dat heb ik mezelf ook in een creabea proces gegooid. Samen met mijn gitaartalentmannetje Hein betraden we de planken van Kunstbende, een wedstrijd voor jóng talent zoals ze zichzelf omschrijven.

In een week tijd hebben we ons vreselijk gepusht om de zogenaamde act in elkaar te zetten. Het plot?

Een bruid vertelt haar verhaal over het verliefd worden op een man, het o zo geweldig vinden van diezelfde man, het adoreren van die man, haar man. Verliefd zijn slaat om in obsessiviteit en eindigt in totale hysterie. Een verhaal over de enige macht waarvoor je zou moeten strijden; de macht over jezelf.

Hein en ik begaven ons in de categorie Taal en to be quite honest had ik misschien wel een beetje verwacht om een podiumplaatsje na afloop te kunnen bemachtigen. Maar, realiteit is een bitch, en zeker wanneer je na de eerste twee regels een totale blackout krijgt. Dag tekst, dag mijn zelf geschreven woorden. Maar wat kan je doen? Ik had niet toevallig een mooi a4tje in de hand om mezelf er weer terug in te gooien - niet dat dat veel zin had gehad in het totale donker met niks meer dan een zaklamp schijnend op mijn met uitgelopen mascara en lippenstift besmeurde gezicht. Nee, er viel maar één ding te doen: Improviseren.

So I did. Ik vertelde zinnen die ik niet kende, zinnen die ik wel kende, woorden die me te binnen schoten blurde ik eruit en met een hoop gegil en hysterische bewegingen trok ik mezelf door de act. Hein was geweldig met zijn gitaarbegeleiding, aangezien die geen idee had waar ergens ik me in het verhaal bevond. En weetje, eigenlijk voelde het ergens wel fijn. Het gewoon op eigen spur of the moment instinct te moeten brengen. De zaal had niks door, niemand niet, behalve Hein en ik natuurlijk en jammer genoeg de jury die meelazen met mijn tekstversies - die uiteindelijk dus niet kwam. Tjah, dan kan je het wel schudden. Na afloop voelde ik me dan ook wel een beetje klein (érg klein dit keer). Het is gewoon een rotgevoel dat je niet alles hebt kunnen geven, dat je ergens toch wel hebt gefaald door het compleet vergeten van je tekst.

Maar, het is zo als het gaat, en a la Daft Punk zeggen we dan:

work it, make it, do it, makes us harder. better. faster. stronger.

Hieronder kan je de tekst vinden. Ik hoop ergens binnenkort nog een filmpje ervan te kunnen scoren. Meer foto's zullen in ieder geval volgen.

Met het lezen van de tekst moet je je proberen in te beelden dat het helemaal zwart van het donker is, alleen Hein op zijn gitaar zit in een spot. Ik ben niet te zien, slecht mijn gezicht. de obsessiviteit start vanaf de samen slapen strofe, de hysterie vanaf Maar dat kon niet altijd. Hier werd de voordracht schreeuwerig etc.

Wat je bij het einde zag zal ik onder de tekst posten, dus lees bellen, lees!

Bruidsschat.

Ik was die avond ietwat verlopen, had een kou, liep te open zonder jas of trui. Stroopte op mijn mouw, of mijn vel – dat schilfert zo fijn. En fijn was ook hij en de nacht de hij met zich mee nam.

(start gitaarbegeleiding)
Zijn ogen waren als de muziek, opzwepend aanwezig en onlosmakend. Mijn nog bleke lijf bewoog op het stevige ritme en hier en daar kroop mijn korte rode jurkje omhoog. Ik glimlachte en keek ondeugend weg, terwijl ik mijn handen richting hem een weg liet banen. Het was nog vroeg in de avond, maar zoals gewoonlijk dronk ik in sipjes mijn witte martini met ijs. Hij was knap, zo met zijn speelse gezicht en hoewel ik zachtjes de neiging onderdrukte zijn te strakke shirt van zijn heerlijke blokjesbuik te scheuren, was hij te glad. Onverstoorbaar knarste ik het laatste ijsklontje in stukken en vergaf hem zijn praatjes – ik trok hem de vloer op. Lachend en nee schuddend keek hij me aan, maar eigenwijs als ik was, wist ik dat hij dit duel zou verliezen. Met grote Bambi-ogen en een opgezet pruillipje, liet ik mijn handen door zijn zweterige haar gaan. Ik won en al snel ondersteunden zijn mannenarmen mijn heupbewegingen.

En hij? Hij lachte, hij lachte, hij lachte.

Zijn bed werd mijn bed. De druk om te doen alsof we onnozel waren was aanwezig, maar ik zwichtte. Net als hij. En toen staarden we, strengelden we, streelden we elkaar. Ik proefde zijn koude, door de winterhagel aangeslagen maar heel gebleven, lippen. Ze smaakten zout, zoals de zonnebloempitten. Hij zoende teder mijn nek, ik verkrampte maar glimlachte, net als hij. We bladerden door lepeltjesvormen, maar stopten met onze hebberige blikken geen beloftes terug op plaatsen die verhuld waren met zwarte lingerie en rafelend kant.

Ja, die nacht was de nacht waarin ik van hem werd.

Samen slapen werd samen wonen en mijn lichaam was niet langer alleen van mij. Mijn vrienden zagen niet hoe mooi hij was, ze begrepen niet hoe fijn ik het had. Hoe blij ik was om naast hem te staan, of achter. Hoe heerlijk hij rook wanneer hij thuis kwam, want hij rook naar zoete bloemen en andere lentegeuren. En ik wilde hem beminnen, knijpen zonder reden, lachen met gevoel. Ik wilde van hem houden en zijn ogen de weg wijzen naar onplaatsbare redenen. Ik wilde met hem zijn, altijd, overal.

En hij? Hij lachte, hij lachte, hij lachte.

Maar dat kon niet altijd, dat ging niet altijd. Soms niet, soms moest ik wachten. Maar dat deed ik graag, op hem, voor hem. Uren, nachten, dagen. Ik wachtte op hem. Ik wachtte op het moment dat hij me we weer beet pakte, me weer zou beminnen. Ik droeg mijn rode jurkje weer opnieuw en mijn gelogen witte trouwjurk vol intrige daarbij. Ik knuffelde hem graag fijn, en hij mij ook. Fijn, ja, ja ja hij knuffelde me graag fijn. Hij hield me graag vast. Overal, altijd. Ja, vasthouden, dat kon hij goed. Daar was hij goed in. En in vertellen, daar was hij ook goed in. Want ik moest veel leren, heel veel leren, blijven leren. Altijd leren. Ik moest luisteren, luisteren, want dat kon ik niet zo goed zei hij. Maar hij hielp me, ja, hij hielp me. Hij stond altijd voor me klaar, op me te wachten. Terwijl hij rook naar lentegeuren, maar niet naar mijn lentegeuren. Mijn lichaam was immers zijn lichaam – en hoe kon ik zijn vraag negeren, weigeren? Ik moest, ik moest ja zeggen op zijn geknielde verzoek. Trouwen in het wit alsof ik nog maagd was met zo’n beest.

En hij? Hij lachte, hij lachte, hij lachte. Want ik was van hem, alles van mij van hem. En nooit deed ik het goed. Nooit deed ik het goed. Macht, machteloos stond ik. Want hij was zo mooi, zo machtig, zo allesbeheersend. Ja, macht, macht. Maar hij vond mijn lentegeuren niet meer lekker, niet meer fijn. En ik kon niet meer tegen het knuffelen, het altijd, overal fijn knuffelen. Knuffelen tot mijn blauwe plekken verkleurden, mijn blauwe vlekken voor mijn ogen me alarmerend waarschuwden. Ik kon niet meer, ik wilde niet meer. Ik was omsingeld door pas gebroken takken, door norse voluptueuze vrouwen die hem begeerden, die via blikken mijn kippenvelhaar vermorzelden, door fictieve vooroordelen. Mijn vingers kleefden onlosmakend aan elkaar en mijn adem stokte bij elke traan die viel. Ik was radeloos, hysterisch, psychisch onwel –

maar buiten dat, vol rust in de grote leegte die ik mee droeg met me.

(en op dit moment ging het licht aan en zag je mij in een met bloed vergoten witte trouwjurk op de grond liggen met een mes. Mijn haar was gigantisch, mijn mascara uitgelopen, mijn lippenstift overal.)

Madcon!

Ik wil jullie even snel updaten over mijn nieuwste Noorweegse snoepje waarvan jullie misschien zelfs de muziek, bewust al dan niet onbewust, kennen:

MADCON.

Beggin' (wordt momenteel ook gebruikt in een sportief reclamemomentje)


Liar


Enjoy en check de rest van hun nummers eens!

feel like dancing, dancing

'Avond Bellen,

man o man wat een gewéldig weekend, echt top! Schandalig laat kroop ik vandaag uit mijn rozewit geblokt bedje om vervolgens een heerlijk bad, mét bubbels, te nemen. En nu, zo na het eten en de wel bekende afterdinnerdip is het tijd om mijn weekendje te overzien;

013, studentsounds. Wat een ávond. Dansen, sjansen en nog meer dansen, zijn de main woorden van die nacht. Jongens met hippe neonkleurshirts, nerdy gasten die uit de maat bewegen en lieve mannen die stiekem iets ouder zijn dan dat ze geschat worden. Talloze opmerkingen over mijn waterflesje, maar liefknikkend leg ik uit over dat ik 1) een hekel heb aan dansen met drinken in mijn handen en het waterflesje een mooi blauw dichtdraaiend dopje bevat, en 2) van water houd omdat het vochtbrengend is, meer dan welk ander drankje dan ook.

Terugstrompelend, eerste trein missen en die dingen. Ja, het was een feestje. Volgende keer zeker weer dus.

Op vrijdag was het tijd voor een supriseparty van mijn lieve dinnetje Lou. Oh oh wat was ze in totale shock toen ze een 50tal mensen aantrof tegenover haar huisje. Een prachtig moment, zeker wanneer ze na 20 sec haar eigen persoonlijke Miss-momentje had door het o zo typerende handje voor haar opengevallen mond te plaatsen. Kodakklikje!

En zaterdag was het Breda's stappentrappentijd. Na geboogiedownd te hebben in de drie gezusters was het tijd voor wat serieus danswerk in kerkplein. Ietwat schandalig en dat dansblok was ook echt iets te hoog voor mijn hoogtevrees. Maar muziek maakt veel goed, alles eigenlijk, dus daar stonden we dan lós te gaan, hoewel het me echt even kostte voordat ik in de beats zat. Later bedacht ik me waarom dat nu eigenlijk was.
Was het de muziek die me minder lag? Was het het felle lampenlicht dat vervelend in mijn ogen scheen? Was het de mollige jongen naast ons die too gay to function geil probeerde te zijn door de meest foute bewegingen te tonen met een zichzelf strelend handje en al? Nee, het was het formaat van het dansblok zelf. Het was te klein, ja echt. Ik heb gewoon ruimte nodig, omdat ik moeilijk op mijn 'plaats' kan blijven staan. Dat kon ik vroeger al niet wanneer we na het buitenspelen in een geordende rij moesten gaan staan. Het duurde me allemaal veel te lang en ik zag de logica ervan ook niet in waarom we niet gewoon allemaal tegelijk naar binnen konden lopen, automatisch zul je dan een soort van rij vormen vond ik altijd. Als ik op mijn plaats in die schoolrij moest staan, kriebelden mijn voeten, mijn benen, mijn armen, mijn alles. Ik wilde springen, rennen, dansen, bewegen. En dat is eigenlijk altijd zo gebleven.

Met een verliefde blik om dit weekend kan ik niet wachten tot het weer donderdag is;
lang leve 2009!

Proza!

Het was in de noten van de gitaarklanken te horen, hoe hij zachtjes zijn maten telde. Op een zomers ritme zonder zorgen, luisterde ik afwezig naar zijn muziekverhaal en voor het eerst voelde ik dat ik dichter bij hem was dan voorheen. Misschien lag het aan zijn gene dat hij in muziek zijn draai vond, dat hij toe was om het kwijt te kunnen maar niet hardop te zeggen. Misschien ook helemaal niet.

Drie jaar ging voorbij en we groeiden uit elkaar. Op een zomers ritme zonder zorgen, dat o zo bekende ritme, luisterde ik niet meer naar zijn verhaal. Hij speelde harder dan toen, maar ik leek hem niet te kunnen horen, niet meer. Mijn blik bleef hangen op een vrolijk huppelend meisje van amper tien. Druk gebarend riep ze vriendjelief haar niet in het water te gooien. Met kleine gilletjes sprong ze zelf, waarna ze lachend de grote heldere ogen van haar mannetje bekeek. De scene herhaalde zich opnieuw en na de vierde keer wilde ze niet meer zelf springen. Haar gilletjes waren verdwenen en ook de lachende blik waarmee ze steeds boven kwam, slonk naar een pril glimlachje. Ze zocht de onschuldige ogen naar wie ze steeds lief koppig had gekeken, maar vinden deed ze allang niet meer. Ze gaf het zoeken op en vond een nieuw vriendjelief die wel met haar wilde springen. Hij had dan wel niet dezelfde grote ogen, dezelfde schuchtere kuiltjes die verschenen wanneer ze door zijn haren ging, niet langer sprong ze alleen het diepe van het stille water in.

Maar schatergiechelend gillen zoals toen op die zomerse dag zonder zorgen deed ze niet. Niet meer.

kort schrijfsel

het is, zoals ik lig in jou,

hoe mijn gevoel kruipt,

en hoe ik zonder intentie

val in je schaduw

zonder twijfel.

op zoek naar oudje!

OMA's aan de top!

Meneer de Leeuw is een van mijn favoriete presentators op de Hollandse buis. Na in 2 dagen zijn dvdbox van veel te veel uur gekeken te hebben (recensie; scroll omlaag) kwam ik een poosje geleden echt een geweldig filmpje tegen.

Plot: Te schattig omaatje, verslaafd aan Sesamstraat, aan de telefoon met Bert over dat hij zich neit zo moet laten ondersneeuwen door de o zo gemene Ernie. Hoog cuteness gehalte, echt geweldig.



Geef mij maar zo'n oma!

Dus als iemand nog op zoek is naar een bingo-/zang-/buitenspeel-/of wat dan ook-bezigheid voor van dit soort leuke gekrompen mensjes, geef me een gil en dan kom ik in mijn superoma-pakje eraan.

Oh, en de recensie van de dvdbox:

Een kwart eeuw brullen met De Leeuw
Door: Britt de Bruyn

Een bolle kop gevuld met een forse lach en stralend door ondeugende twinkeloogjes. Amper vijf jaar en toen al zo onmiskenbaar. Paul de Leeuw is geboren voor het publiek en kijkt anno 2008 terug op 25 jaar succes.

Nieuwkomer
Het begint allemaal in 1983. Nieuwkomer Paul de Leeuw brengt innovatie op het alom geprezen Camerettenfestival met een sketch waarin naïef huisvrouwtje Annie vol understatements praat over haar relatie met de agressieve Bob. Later zou het stel bekend worden als Annie en Bob de Rooij, twee van De Leeuw’s meest geslaagde types. Hij wint de persoonlijkheidsprijs en niet veel later verschijnt hij op tv bij Sonja Barend waarin hij songfestival grijsdraaier ‘vlieg met me mee naar de regenboog’ humoristisch en enigszins belachelijk makend vertolkt in verschillende wereldtalen.

Sketches, parodieën en typetjes
Vanaf dan verloopt Paul’s carrière in sneltreinvaart. Vooral zijn grote verzameling door de jaren heen van sketches, parodieën en typetjes zal menig Nederlander bijgebleven zijn. Naast politicussen, man- en vrouwlief De Rooij, Big Brother Ruud, Seth&Fiona, sportfanaat Tony Little en Sinterklaas, blijft ook het koningshuis niet ongeschonden. Hilarisch is het moment dat de Waffers, de Willem-Alexander flirters, in grijze rokjes en met behaarde benen al giechelend vertellen over het prinses Margriet-(het nét niet)-gevoel.

Buiten doelgroepgrenzen
Maar Paul de Leeuw is meer dan zijn karikaturen. Paul heeft het vermogen om buiten de doelgroepgrenzen te treden en mensen uit allerlei categorieën aan te spreken. Naast bejaarden heeft hij een voorliefde voor verstandelijk gehandicapten en kinderen. Hij kaart graag onderwerpen aan die normaliter vermeden worden en praat over ziekten, geloof en aandoeningen, zoals het syndroom van down, de islam, blinden en lilliputters. Zo ook in het kinderprogramma ‘Muilen Dicht’ waarin onderwerpen van de ramadan tot en met bedplassen en de sekslijn bellen aan bod kwamen.

Hoeren en kindsterretjes
Zijn shows zijn net als hij excentriek en taboedoorbrekend. Zo brengt hij in 1992 de toen zeventien jarige Erik voor zijn eerste keer seks naar de hoeren en in datzelfde jaar vermorzelt hij Keesje, een onschuldig krullerig jongetje, dat een nummer van Gordon vreselijk (schattig) vals zingt. Een roodgloeiende klachtenaanval was de reactie van het Nederlands publiek op Paul’s vernederende woorden op Keesje. Later zou blijken dat alles in scene was gezet om een statement over opdringerige ouders van kindsterretjes te brengen.

Doodstil
Dat De Leeuw niet alleen lachen, gieren, brullen is blijkt wanneer ook zijn serieuze en gevoelige kant in beeld worden gebracht. In ‘Het Levenslied’ praat hij samen met bisschop Ronald Philip Beer over de zin van het leven en de betekenis van de dood in hun bestaan. Hier wordt Paul geconfronteerd met het overlijden van een vriend aan leukemie. Ook praat hij openhartig in die periode met Rene Klein over diens ziekte Aids en ontvangt hiervoor de bronzen roos op het televisiefestival van Montreux en de Zilveren Medaille TV programs and Promotion Award op het New York Festival

Kaaskoppenkoning
Door zijn grote uitstraling, niveau en betekenis voor de ontwikkeling van het televisieamusement en de theaterwereld werd Paul de Leeuw benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. En terecht, zo blijkt na 25 uur aan materiaal. Het is zijn gevoel voor timing en de manier waarop hij weet te balanceren op de lijn van humor, cynisme en oprechtheid dat Paul maakt tot onze kaaskoppenkoning. Zijn 25 jaar (en uur) eerbetoon is een succes, maar doe het net als met alles, met mate.

DVD-Box ‘Een kwart Eeuw de Leeuw ’ is vanaf nu te koop in de winkel.Meer informatie op: http://nl.wikipedia.org/wiki/Paul_de_Leeuw

missy I'm aware

'Middag Bellen,

zo, na een hele poos me op de blogachtergrond gehouden te hebben begonnen mijn typvingers te jeuken en zeker nu de leerweek er ook weer op zit, is het tijd voor bi to the ba to the blog. Dus.

Soms gaan dingen zo razend belachelijk snel. Ik kan me niet eens herinneren wat ik begin deze week nu precies heb gedaan, of sterker nog, hoelang dat nu eigenlijk relatief geleden was. Mijn focus is blijven hangen op toekomend jaar en op tijden waarin handaanrakingen dingen deden met je. Na me compleet kapot gehuild te hebben om het mooie maar bittere boetekleed verhaal in de film Atonement, heb ik zeker zo'n minuut of tien voor me uit gekeken.

Het raakte.

Een verhaal over een jong meisje dat iets denkt te zien en oordeelt, te snel, te naief, te onnadenkend. Maar ze snapt het niet, nog niet. Ze snapt die gevoelens niet, die uitingen, die aanrakingen. Zien - concluderen. En nu ze oud en op de rand van het immers zo bekend licht staat, deelt ze haar verhaal en daarmee de gevolgen van haar toenmalige onnozelheid. Ze draagt haar boetekleed open - eindelijk.



Soms denk je dingen te zien die er eigenlijk helemaal niet zijn. Je hoort wat je wilt horen, je ziet wat je wilt zien en je leest wat je wilt lezen. Als je iets zoekt, zal je het altijd voor je eigen gevoel vinden - Je maakt het passend. Want zo zitten we nu eenmaal in elkaar. We denken alles te weten en te begrijpen, maar, dat doen we niet. We kunnen niet door een ander heen kijken, hoewel dat soms wel lijkt. Soms denk ik mensen te snappen, maar wie zegt dat ik dat doe. Misschien zit ik er compleet naast.

Maar, ik neem de moeite het in ieder geval te zien. Ik probeer het te begrijpen en misschien ben ik daarin direct. Ik trek dat eeuwige koetje-over-oppervlakkig-kalfje-gesprek gewoon op een gegeven moment niet meer. Het maakt alles zo vlak, zo onbelangrijk. Het hele alles goed met jou, hoe was je weekend en thats about it woordengewissel.

Het is daarom dat ik het juist kan waarderen als iemand een poging waagt. En ja, die zal vast mislukken, je zal me waarschijnlijk niet begrijpen, of misschien niet helemaal.

But you tried, so we talked and you're getting closer now- and I got scared, you didn't care & pulled me through said missy I'm aware, fight me, accuse me, battle me, I'll be there tasting tears, running fears, liars won't care, I'll be there tasting tears, running fears and I'll try to understand, bubbling mind with deeper causes - I won't hold you back missy, but I'll stay, you know I will for you.

En is dat niet alles wat we willen horen, willen weten? Want of de poging nu mislukt of niet, dat is het hele ding niet, het gaat erom of je de poging maakt. Wie de poging maakt.

En, dit is de eerste blog die ik zal opdragen, - om welk mistand dan ook uit de weg te gaan.

Voor hen, die probeerden, voor hen die ik vertrouw, voor hen die niet alleen kijken maar ook zien. Mijn lieve denne- en dinnetjes.

Weekendstart

Bellen,

Het is donderdag en dat betekent maar 1 ding: Wéékend!
Nu ik hier zo boven mijn boekjes hang en veel te hard uitgaansmuziek draai bedenk ik wat te doen. Hmm, vanavond stappen, of nog een dagje wachten. Dubioprobleempje. Want het is natuurlijk wel de bedoeling dat ik eindelijk dat papiertje haal, maar ach, mijn danskriebels overheersen momenteel. Ach, we'll see..

Heerlijk nummertje, alleen check de stem van kesha. Lijkt die niet onwijs op die van Katy Perry!
Right round!



én

Let it rock!

Nog even, nog even -

en dan LÓS!

Proza

Omdat soms een vakantieliefde langer duurt dan al je vrije dagen.

Zijn ogen waren als de muziek, opzwepend aanwezig en onlosmakend. Mijn nog bleke lijf bewoog op het stevige ritme en hier en daar kroop mijn korte rode jurkje omhoog. Ik glimlachte en keek ondeugend weg, terwijl ik mijn handen richting hem een weg liet banen. Het was nog vroeg in de avond, maar zoals gewoonlijk dronk ik in sipjes mijn witte martini met ijs. De barman was knap, zo met zijn speelse gezicht en hoewel ik zachtjes de neiging onderdrukte zijn te strakke shirt van zijn heerlijke blokjesbuik te scheuren, was hij te glad. Onverstoorbaar knarste ik het laatste ijsklontje in stukken en vergaf hem zijn praatjes – ik trok hem de vloer op. Lachend en nee schuddend keek hij me aan, maar eigenwijs als ik was, wist ik dat hij dit duel zou verliezen. Met grote Bambi-ogen en een opgezet pruillipje, liet ik mijn handen door zijn zweterige haar gaan. Ik won en al snel ondersteunden zijn mannenarmen mijn heupbewegingen.

In Cuba zijn clubs zoals deze Havanna er in veelvoud. Ze ademen verhalen van strijders zoals Ché en onderdrukking schuilt in vrolijke blikken van de mensen hier. Dansen is hun vrijheid, net zoals het dat altijd geweest is voor mij. Wanneer zij dansen, wanneer ik dans, is er niets meer dan dat moment, dan die muziek en dan die zorgeloze bewegingen. Mijn ogen sluit ik en ik kan de bassen in de nummers haast proeven; langzaam, snel, zachter, harder. Het is als het leven, veranderlijk met pieken, dan weer dalen. Traag ontwaak ik en zie de felle lichten in mijn ooghoeken dichterbij komen.

Ik haat laatste avonden. Het voelt zo gedwongen om een plaats te verlaten die je helemaal niet wil verlaten. Die achtentwintig dagen hebben me nooit meer losgelaten. Het was niet het warme zand of het vettige eten. Nee, het was de doorzetting, de kracht, de moed en de geschiedenis die hij met zich mee droeg.

En nu ik zo in mijn zoons opzwepend aanwezige en onlosmakende ogen kijk, voel ik Cuba weer en hém.

straatjesstijl

Streetstyle, tegenwoordig is dat een overal opduikende term. En terecht, want het is een reminder dat niet iedereen zich hetzelfde kleedt. Mode, oh mode. Ik houd van mode, van het wisselen van verschillende stijlen, van het elk seizoen andere kleuren. Maar soms is mode ook een beetje vervelend - vooral als je je begeeft in de massawinkels. Want zeg nu eens eerlijk, zou je niet het liefst die ene hippe jas of dat andere te gekke truitje van dat meisje haar popperige lijfje willen trekken zodra je ziet dat het identiek is aan jouw zorgvuldig gekozen outfit?

Ik namelijk wel.

En precies daarom probeer ik schattige boutiquejes te bezoeken in mijn favoburenshopstad Antwerpen. Steeds vaker zoek ik ook het o zo snelle web door naar te hoge pumps en te lage shorts, het enige punt is...
Ik wacht. Ik wacht tot september, tot mijn -als alles naar plan verloopt dan- onafhankelijkheid zich ook daadwerkelijk voltooid heeft. Want in september zal ik op mezelf wonen in een veel te klein kamertje met boeken tot aan het hoge herenhuisplafond en zal ik ook eindelijk alle keuzes zelf kunnen maken. Ja, ik weet het, waarom nu dan niet? Het is anders. Ik woon thuis, met lieve maar o zo beschermende ouders die niet begrijpen dat hun lieftallig meisje zich het liefst hult in jurkjes met hoge pumps, rokjes met warme witte bontlaarzen en shorts met klassieke zwarte naaldhakjes. Ik heb geen zin om tegenstrijdig te zijn, want om heel eerlijk te zijn mag ik niet klagen, het is meer dat ik dat hele gezag hebben nu wel heb gezien. Maar om terug te komen op de straatjesstijl, hier wat geweldige voorbeelden (mix engeland en ny):

luuuuuuuuve it!

a little lovin'

Seks.

Het is altijd het onderwerp van gesprek lijkt wel. Is het niet met woorden, dan is het met gebaren, met oogwenken, met seinen. Die fysieke ondertoon overal om me heen, soms heb ik het er gewoon een beetje mee gehad. Begrijp me niet verkeerd, ik ben vrij fysiek ingesteld, ik houd wel van dat touchy flirten, dat hier en daar een aanraking - maar soms is het allemaal zo oppervlakkig. Als ik iemand aankijk, wil ik lezen, ik wil zien wie jij bent en het maakt me echt geen donder uit of je dat moeilijk vindt, als je het maar probeert. Dat eindeloze gemaskeer altijd, waarom vraag ik me dan af. Iedereen heeft zijn verhaal, iedereen heeft zijn zwaktes. Ik vraag van niemand dat met me te delen, sterker nog, ik begrijp als geen ander hoe moeilijk het is om je hele hebben en houwen te delen - dat hoeft ook helemaal niet. Die hoog gebouwde gevoelsmuurtjes staan er om een reden, en die zullen op het juiste moment ook echt wel afbrokkelen. Nee, het punt is dat mensen het idee hebben zich te moeten vastklampen aan een reputatie die ze hebben opgezet. Wanneer je ze daar uittrekt, ze totaal dichtklappen en zich storten op hetgeen wat ze een veilig gevoel geven: Het fysieke.

En dat stoort me mateloos.
Want hoewel het klinkt alsof ik nu op de man speel, dat doe ik niet. Ik zie het zo vaak - te vaak - om me heen. Hoe goed je zoent, hoe sterk je in bed bent of hoe smooth je praatjes zijn; het is allemaal onbelangrijk als je dicht zit, op slot. Vast aan het idee te moeten zijn wat iedereen om je heen verwacht dat je bent. Wie ben jij? Wie ben je nu echt? Wat denk je, wat voel je, wat maakt jou anders dan je hele mattiesgebeuren waarmee je al tal van blonde bimbootjes hebt gedeeld?

Maar soms is het een onbegonnen strijd, en bovenal een strijd die ik niet wil voeren. Onverschilligheid, daar heb ik het wel mee gehad. Ik ben te jong en te gelukkig om dramatisch duidelijk te maken dat ik van praten houd en niet je lichaam maar jou wil leren kennen. Want lichamen, die kan ik eigenlijk overal wel vinden. Zo is het nu eenmaal, vrouwen hoeven niet echt moeite te doen als ze een 'gezellig' avondje willen. Dat mag misschien wel even ontzettend arrogant klinken, maar ik denk dat geen enkele vrouw het zal tegenspreken. Of de vrouw in kwestie dat wil, is een heel ander verhaal.

Laat mij er nu net een zijn die niet echt behoefte heeft aan dat veelvoudige handgeplaats op mijn lijf. Nee, het is leuk voor even, maar nu met inhoud please.

BelleBam

Drink je joy, doe je dansje

Ik was 8 toen ik mijn eerste echte gedichtje schreef. Het ging over mezelf, geschreven vanuit de derde persoon. Glimlachend lees ik het zo nu en dan over, en elke keer herleef ik de beschreven situatie in meer detail. Schrijven, zolang ik me kan herinneren is het mijn eigen speciale dingetje. Vroeger tekende ik ook overal, vrij goed zelfs, maar hoe later het werd en hoe meer ik schreef, hoe minder ik schetste. Nu kan ik niet eens fatsoenlijk een poppetje neerzetten op papier, ik ken geen verhoudingen en slechts verminkte oogjes en beentjes verschijnen dan voor me.

Tekenen gaf ik op.

Ik koos voor schrijven, verloor en verlies me erin, dagelijks - eigenlijk altijd. Toen ik elke dag verveeld naar school fietste, keek ik uit naar de terugweg. Want als ik alleen terugfietste verhaalde zinnen in rijmen, die ik vaak hopeloos probeerde te onthouden. Maar bovenal, het maakte me rustig, het maakte me onnozel gelukkig en met pretoogjes bekeek ik vallende blaadjes.
Inspiratie uit het stilleven opdoen, is voor mij een van de mooiste dingen op deze ronde bol. Hetzelf beweegt niet, maar kan door factoren eromheen plots wel lijken te bewegen. Dat gezichtsbedrog, dat is wat me mateloos fascineert.
Dat en situaties, vreemde situaties. Situaties waarin je alle emoties voelt, waarin ze tastbaarder worden dan alles. Wanneer ik proza schrijf probeer ik het dagelijkse vreemd te maken, situaties onder een vergrotende loep te plaatsen of ze in een andere scene te plaatsen.

Stom is dat eigenlijk, dat iets dagelijks als vreemd wordt beschouwd wanneer het uitvergroot wordt.

Zo ook was dit het geval op de cultuurnacht in hartje Breda. In het Chassé waren de meest normale gebeurtenissen uitvergroot of op een ander platform gesetteld. Twee mensen, wildvurig zoenend op een verhoging; een bruidsmeisje in een glazen'doos', schreeuwend om hulp, zoekend naar een uitweg; een naakt dansend stel die vervolgens doodsimpel onder de zonnebank gingen.

Vreemd?

Ben jij nooit opgegaan in een zoen?
Heb jij nooit naakt gedanst in je kamer op muziek?
Ga jij dan niet naakt onder de zonnebank?
En heb jij nooit het gevoel gehad vast te zitten in een verkeerde beslissing?

Emotie overbrengen door het zelf te voelen - door heel je lichaam te voelen - dat is je passie. En weet je, iedereen heeft dat. Iedereen heeft iets, 1 ding, waarin jezelf totaal kan verliezen. En als je dat doet, dan maakt even niks om je heen meer uit. Je legt je opengetrokken ziel erin, je verleist je erin.

Net als zij, net als deze danseres. Ze fascineert me mateloos. Voel je haar verhaal?