Belle schrijft

Lieve Bellen,

Ik zit nu in mijn middagpauze en na een korte stille stop wil ik jullie nu laten zien wat ik het liefste op deze aardbol doe:

schrijven.

Als ik van 1 ding zou willen leven is het dat wel. Overal verschijnen woorden en vormen in een oogwenk lange zinnen die ik hopeloos probeer te onthouden. Een slechte eigenschap, ik schrijf veel te veel zinnen niet op. Maar hier onder volgt voor de geinteresseerden wat zinnen die ik wél heb neergepend.

Oh, en het overgrote deel is fictieve inbeelding. Just so you know:)

1)

Tussen badkamergetegel
lacht hij zijn zorgen weg
en lees ik zijn lippen
opnieuw.

En vol vragen
reizen zijn ogen
mijn losse boekdelen door,
verhalen zijn blikken
mijn nervositeitdagen op.

Lach mijn lief, de tijd vinden we tussen de tegels.

2) (was voor een lieve vrouw)

Met het tikken van de klok,
het hangen
van de wijzers,
verlies je jezelf in verre landen.

De reizen van je lichaam.

En het licht gerimpel op je handen
is slechts
de afdruk van het leven.

Maar na geweest zijn
volgt terugkomst
en het genot van het legen

- verlaten koffers, aandenkkleuren,
fotomemoren -

is dat wat domineert.

Je vertrekt,
maar verlaat niet.
Nooit.

Je blijft bij ons zijn

altijd.

Voor de vrouw die altijd in ons leeft, met haar avontuur van vertrek en gaan het liefste de thuiskeer dichtbij ziet komen. Voor haar, van ons.

3) een oude alweer,
destijds geplaatsd in een dichtbundel^^

Droomgefluister

Fluister, mijn lief,

en laat mij watertrappelend

door oceaanogen verbazen.

Zweefvliegen in

windloze vlagen van

argusvragen,

volbloeden in

aquarelrood.

Droom, mijn lief,

en laat mij praten zonder voorzetsels,

in zinnen,

die er nooit toe zullen doen.

Verstoppen in

bloemen van

fragiele liefheidsvlinders,

zingen in

solfègeklanken.

Zwijg, mijn lief,

en laat mij verwaarlozen

met verantwoordelijke gevaren.

Beminnen in

hevige affaires van

onwetendheid,

lachen in

cabaretgeluid.

Droom fluisterend, mijn lief, en zwijg.

Liefs

Bellebam

Concert: James Morrison

'avond Bellen,

terwijl ik inmiddels omkom van de honger omdat het eten nog niet klaar is maar al wel heerlijk geurend mijn kamer is binnengekomen, dacht ik jullie even te vertellen over mijn concertje van vorige week: Mister Morrison!

Deze lieve verlegen jongen met het zo charmant platte Britse accent en zijn ruwe stemrandje stond afgelopen woensdag in de HMH te A'dam. Hieronder volgt mijn recensie, en uiteraard wat filmpjes van mijn favo momentjes die avond!

The pieces don't fit here anymore, kippenvel mensen, zeker zo rond de anderhalve minuut. The boy can sing!

Funkswingend op Nothing ever hurt like you:


Morrison is het wachten waard
James Morrison, tweeentwintig, singer-songwriter, speelt gitaar en heeft een geweldig plat Engels accent. Een combinatie waarmee hij menig vrouw inpalmt. En dat is te zien, want in de HMH-zaal staan genoeg, al dan niet nerveus giechelende, dames vol spanning zich door het voorprogramma heen te bijten totdat deze Britse jongen zijn concert zal starten.

Prima opening
Het openingsnummer van de avond is tevens het eerste nummer van zijn nieuwe album Songs for You, Truths for Me: ‘The only night’. Een uptemponummer waarbij flinke pianoklanken door de zaal echoën. Een goed gekozen nummer om de show mee te beginnen, want de menigte begint al zowaar te dansen op de ruwe uithalen van Morrison. Een prima vervolg is ‘You make it real’ met hier en daar een hoge noot die hij zuiver raakt. Dat het nummer bekend is onder het publiek blijkt uit het hoge meezinggehalte. Morrison op zijn manier, brengt door zijn foutloze uitvoering van het rustige nummer een fijne sfeer.

Rommelig chemiegebrek
Het is wanneer hij het bekende duet ‘Broken Strings’ ten gehore brengt, dat hij toch wel erg flinke steken laat vallen. Een van zijn achtergrondzangeressen neemt de plaats van Nelly Furtado in en dat bleek achteraf niet echt een goed idee. Tussen Morrison en zijn stand-in Nelly heerst namelijk geen chemie en bij beiden is de stem zwak in dit nummer. Als de zanger dan ook nog ietwat wanhopige danspasjes probeert te showen, wordt het een rommelig geheel.

Funktoevoeging
Op het funky ‘Nothing ever hurt like you’ ontstaat eindelijk de sfeer waar je heel de avond al op hebt zitten wachten. Morrison is namelijk een vrij slechte performer en kan nu niet bepaald een show aan elkaar praten. Daarom moet ‘ie doen waarin hij goed is en dat is gewoon spelen. Met deze funktoevoeging lijkt hij de zaal pas echt te vergeten en daarmee ook zijn verlegenheid die hem de rest van de set wat tegenhield. Een swingende improvisatie ontstaat waar terecht een groot applaus opvolgt.

Heerlijke wanhoop
‘The pieces don’t fit here anymore’ brengt het mooiste moment van de avond met zich mee. De mate van intensiteit in zijn stem zorgt voor rillingen. Met een gevoelige opbouw die naarmate het nummer duurt, omslaat in hevig heerlijk klinkende wanhoop in zijn stem. Het ruwe randje van zijn geluid komt nu pas echt naar voren en in diepe uithalen sleurt hij dan ook het publiek met zich mee. Je voelt zijn woorden en frustratie als geen ander – een perfecte uitvoering die je laat herinneren waarom deze verlegen Britse jongen het waard is om live te zien.

Het wachten waard
Morrison geeft Amsterdam waarvoor ze gekomen is: Een Britse jongen die het niet van zijn looks of aanwezige performance moet hebben, maar van zijn ruw gevormde stem. Hij brengt de juiste gevoeligheid in de rustige nummers en de benodigde energie in de uptempo’s, maar het duurt even voordat deze zanger echt loskomt. Geduld is een schone zaak, maar alleen als je ook echt van Morrison zijn stem en stijl houdt, zal je het waard vinden om erop te blijven wachten.

James Morrison, gezien op 14-01-2009 in de HMH Amsterdam.Meer info: http://www.jamesmorrisonmusic.com/

Ok, vooruit, nog een filmpje dan: you make it real...

Join me next time?

BelleBam

Golden Globes <3

Bellen,

hoewel misschien de Golden Globes hier in dit kikkerlandje niet echt door ons wordt gevolgd, is het wel een groot jaarlijks mondiaal spektakel. En daarbij geeft het voor mij steeds nieuwe ik-wil-die-film-zien momenten.

Hier een overzicht van de winnaars (met filmpjes van mijn persoonlijke favorieten) ervan:


Cecil B. DeMille Award
Steven Spielberg

Best Performance by an Actress in a Motion Picture - Drama
Kate Winslet – Revolutionary Road

De trailer voor wat in mijn ogen een van de aller mooiste films op dit moment gaat worden (idd, toekomende tijd, een verslag zal volgen nadat ik 'em ook daadwerkelijk heb gezien).



Daarnaast maakt de terugkeer van geliefd acteerkoppel Kate en Leo me op de top van vrolijkheid. Het is mooi om te zien hoe vriendschap vriendschap blijft, en verschrikkelijk veel houden van niet omslaat in een itrige van affaireleugens met Kate's man als regisseur (tough love baby). Ik houd van Kate en hoe ze oprecht in shock haar golden globes in ontvangst neemt.. hier de emotionele (2e, ze heeft ook nog best supporting red.) speech van de overbeladen heldin waarin ze rond de 2:10 min Leo bedankt:




Best Performance by an Actor in a Motion Picture - Drama
Mickey Rourke – The Wrestler
Trailer:



Best Motion Picture - Musical Or Comedy
Vicky Cristina Barcelona

Best Performance by an Actress in a Motion Picture - Musical or Comedy
Sally Hawkins – Happy-Go-Lucky

Best Performance by an Actor in a Motion Picture - Musical Or Comedy
Colin Farrell – In Bruges

Best Performance by an Actress In A Supporting Role in a Motion Picture
Kate Winslet – The Reader
Gives me goose bumps, kijk deze trailer s.v.p. Bellen, het legt zichzelf uit:





Best Performance by an Actor In A Supporting Role in a Motion Picture
Heath Ledger – The Dark Knight
Oh oh oh, zó verschrikkelijk terecht. Voor iedereen die The Dark Knight nog steeds niet heeft gezien: Shame on you! Nee, serieus, het is echt een ontzettend goede film waarin Heath (mijn former lievelingsacteur die ons inmiddels verlaten heeft) zijn beste rol ooit neerzet. Met een dosis doorgeslagen krankzinnigheid presenteer ik jullie Heath a la Joker - trailer:



Best Animated Feature Film
Wall-E
Pure schattigheid in de essentie. Briljant gemaakt, go pixar! Toch moet ik wel vermelden dat ik persoonlijk (die ook genomineerd was) Kung-Fu Panda het einde vond. Gráppig!
Wall-E trailer:



Best Foreign Language Film
Waltz With Bashir (Israel)

Best Director - Motion Picture
Danny Boyle – Slumdog Millionaire
''The feelgood movie of the decade'' zo wordt ie genoemd, en aan de trailer te zien is dat ook zo. Het is het verhaal van een 18-jarige wees die opgegroeid is in de sloppenwijken van Mumbai. Op zoek naar zijn grote liefde doet hij mee met who wants to be a millionaire. Check de trailer, it makes me smile, over and over again.



Best Screenplay - Motion Picture
Slumdog MillionaireWritten by Simon Beaufoy

Best Original Score - Motion Picture
Slumdog MillionaireComposed by A. R. Rahman

Best Original Song - Motion Picture
"The Wrestler" – The WrestlerMusic & Lyrics By: Bruce Springsteen

Best Television Series - Drama
Mad Men (AMC)Lionsgate

Best Performance by an Actress In A Television Series - Drama
Anna Paquin – True Blood (HBO)

Best Performance by an Actor In A Television Series - Drama
Gabriel Byrne – In Treatment (HBO)

Best Television Series - Musical Or Comedy
30 Rock

Best Performance by an Actress In A Television Series - Musical Or Comedy
Tina Fey – 30 Rock (NBC)
I just love her. *p.s. voor de popperige meisjes die haar niet kennen, ze schreef Mean Girls en speelde er zelf ook in. See for yourself, speech:




Best Performance by an Actor In A Television Series - Musical Or Comedy
Alec Baldwin – 30 Rock (NBC)

Best Mini-Series Or Motion Picture Made for Television
John Adams (HBO)Playtone in association with HBO Films
4 globes haalde de mini-serie John Adams binnen en ik moet zeggen; intrigerend. Ik ben benieuwd of het écht een goede serie is, omdat het dat simpelweg is, of dat het een ok serie is die door patrionisme er toe in staat is geweest vier beeldjes te bemachtigen.



Best Performance by an Actress In A Mini-series or Motion Picture Made for Television
Laura Linney – John Adams (HBO)

Best Performance by an Actor in a Mini-Series or Motion Picture Made for Television
Paul Giamatti – John Adams (HBO)

Best Performance by an Actress in a Supporting Role in a Series, Mini-Series or Motion Picture Made for Television
Laura Dern – Recount (HBO)

Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Series, Mini-Series or Motion Picture Made for Television
Tom Wilkinson – John Adams (HBO)

Tot zover de winnaars van de Golden Globes. Mijn what-to-see-next-lijstje is grondig uitgebreid ^^.

Zullen we de popcorn delen?

BelleBam

hét levenslied

Goedemiddag Bellen,

na een korte stilte begint nu daadwerkelijk weer de blogstorm. Hectische dagen zijn overgewaaid, en geheel hersteld krabbelde ik zo'n uur geleden dan ook mijn roze gekleurd bedje uit. Na eerst de finale van Project Catwalk gezien te hebben (oh, ik had iemand heel anders graag zien willen), ben ik nu maar aan het bloggen geslagen.

Om een lang verhaal kort te maken: Let's start!

Aangezien dit toch echt nog steeds mijn blog is, dacht ik dat het wel ok zou zijn om wat meer van mezelf te plaatsen. En zoals de titel al aangeeft, gaat deze over het levenslied. Een typisch nummer waarbij je altijd het gevoel draagt dat deze speciaal voor jou is geschreven, dat als ie voorbij komt op een willekeurig radiostation je de volumeknop voluit zet en zo hard meeblert dat de overige passagiers je met scheve glimlachen aanstaren. Who cares, want dit is jouw lied!

en dit is de mijne..



Maar ze wil het leven proeven
Zonder regels of gezag
Juist al die dingen doen
Die bijna niemand anders mag (oh oh oh oh)
Ze lacht de wereld uit
En danst haar twijfels weg(oh oh oh oh)
Verliefd kijkt ze je aan
Maar als je meer wilt zal ze gaan


én als tegenligger mijn nieuwe I-couldn't-care-less favo, die gewoon heerlijk klinkt als attitude. Niet zo op het lijf geschreven als die van marco, maar wel erg tof. Love it!



So what?

I'm still a rockstar!

En, Bellen, wat zijn jullie nummers?

cheers en een rockendkusje,

BelleBam

Gossipgroupies

Bellerige Gossipgirlgroupies,

naast dat we verslaafd zijn aan de liefdeslevens van Serena & Dan, Blair & Chuck en Nate & wie niet, is er nog een hoofdelement waarom we zo graag kijken naar deze uppereastside brats:

De om-bij-weg-te-kwijnen-outfits!
Hier wat van mijn persoonlijke favorieten:

Blair's semi-posse, zonder Blair.

Het zijn de haarbandjes, de trénchcoats en vooral deze in combinatie met de gekleurde panty wat dit plaatje ook daadwerkelijk tot een beeldschoon plaatjemaakt. Broeken zijn not done, zij rocken met rok of jurkjes - benen zijn er om gezien te worden - en bijbehorende (oversized) handbags.

Zie ook de schattige kousjes van Taylor Momsen (Jenny).

Schooluniforms zoals ze zouden moeten zijn! Heerlijk preppy met blauw, rood en wit als hoofdkleuren. Vooral de taile kokerrok van Leigton Meester (Blair) is erg mooi. Classy zónder truttigheid, mét een vleugje verwaandheid.

Mijn absolute

adoratieopwekkende favoriet!

Zwarte subtiele ballerina's, een

mooi donkere printpanty, een

gebroken wit/beige kanten

a-lijn jurkje (afgewerkt met wit

en zwart aan de onderkant, wat

weer terugkomt bij de mouwtjes)

en daar bovenop een kort

grijsbruinig capevestje.

Leuk detail: Clutch in rechterhand.

Blauw met navyinvloed jurkje, afgewerkt

met contrasterend wit in de mooi openvallende

(vrij aanwezige) kraag en in het dunne tailleriempje.

Om het allemaal een beetje uit balans te halen

een blauwwittig doekje(?) door het riempje en

een ietwat groenig sjaaltje.

Truttig, maar o wat kan ze het hebben.

En tot slot Jessica Szohr,

die we in de serie kennen

als Vanessa. Niet echt

totaal in de overdag gg-stijl, maar het is dan ook

snapshot uit de serie.

Een ontzettend mooi jurkje, met als hoofdkleur oranje.

Lief zijn de vleermuismouwtjes

hier, en vooral de gelige pettycoat

waarmee de jurk is afgezet verhoogt

het schattigheidsniveau.

Prachtig bij haar donkere haar,

waarin ook leuk een bloemenspeld

zit in de kleuren van de jurk.

Helemaal af.

You know you love me,

xoxo,

BelleBam

Series streamen!

Bellen,

GossipGirl kennen jullie natuurlijk allemaal wel. Eindelijk is seizoen 2 weer op de buis, maar voor alle ongeduldige gossipgroupies heb ik een goede streamingsite gevonden waarop je de afleveringen kunt bekijken, vanavond/morgen zal de nieuwste aflevering (aflevering 15, ja Amerika is natuurlijk al stukje verder) ook op de site staan.

http://latest-episode.blogspot.com/

Rechts kun je je favo serie kiezen, en haast élke serie staat er dan ook op. van Prison Break tot Gossip Girl tot (het o zo leuke in een compleet nieuw modejasje gestoken) 90210.

Hoe werkt het?
Kies rechts je serie, de gewenste aflevering,*klik.
Druk op de grote playknop, er opent nu een reclamesite waarschijnlijk. Die kan je gewoon wegklikken of negeren. In het oorspronkelijke venster klik je nogmaals op play et voila: missie geslaagd, roddels ontvangen.

Je kan 72 min. kijken, en dan moet je weer 52 min. wachten. Klinkt irritant, en dat is het ook als je meteen een seizoen achter elkaar wil kijken. Maar zodra je bijloopt is het prima, aangezien een aflevering onder de 72 min. zit.

Liefs,

BelleBam

Muzikale talentjes

Muzikale Bellen,

zoals te lezen hieronder is, struin ik het youtubeweb regelmatig af. Nu een paar artiesten die onder youtubers wel bekend zullen zijn, maar daarbuiten denk ik nog niet.

Aanrader, gelinkt door een geliefd Krullenbolletje in mijn lijst:
Ronald Jenkees. Een geweldige nerdy eigenzinnige haast goofiemovielike gast, die hárde keyboardskills heeft. Check hier zijn guitar gemess! Opvolgend door een hippe beat. Watch him, I know I will.







Terra Naomi, ik geloof dat ik haar nu ongeveer ruim een jaartje volg. Een talentvolle dame die naast piano ook gitaar speelt. Ze valt voor mij onder de categorie opmerkelijke poppy met een vleugje eigenwijze folk. Destijds was ze bekroond tot meest talentvolle youtuber van het jaar. Hier volgen 2 nummers van haar, beginnend met 'Say it's possible', daarna 'Up here' :







Marie Digby, ook zij volg ik al een tijdje. Je hoort haar terug in series als The Hills (MTV) en Smalleville. Check haar nummers op youtube, say it again wordt iig gebruikt in afleveringen. Maar hieronder een van mijn favo's, de accoustische remake van Britney's gimme more - leuk!




En, schande als je haar nog niet kent, van Belgische bodem, deze woordspelende dame:
Eva de Roovere (bij Giel), voor al uw poëtische inbreng op deze zondagmorgen!




Muzikaal genot noemen we dat Bellen!

Liefs,

BelleBam

Darth Vader will get yá!

Goedemorgen Bellen,

gepaard met mijn ochtendritueel van het youtubekanaal afstruinen,
viel mijn oog op de titel:
Star Wars according to a 3 year old.



Isnt's she just adorable!

how to do his little light up sword ; én dan dat o zo schattige eindstukje over opblazen met als geniale eindzin:
Don't talk back to Darth Vader, he will get you - it's an exciting movie.

Ik houd ervan hoe een driejarige totaal overtuigd van zichzelf dingen kan uitleggen. Want, in principe, zien kindjes als zij de basis van elke film of wat dan ook. Denken wij vaak te moeilijk, met te veel details in onze uitleg die vaak hierdoor onsamenhangend wordt, zij beschrijven dingen zoals ze er letterlijk uitzien.

Misschien moet ik toch maar eens Star Wars gaan zien, de driejarige heeft me voor het eerst enthousiast gemaakt over deze bubbly exciting zwaardklassieker...

Keep you posted.

Liefs,

BelleBam

Expo: Viktor&Rolf

The House of Viktor & Rolf

25 nov 2008 t/m 8 feb 2009





















Hallo poppenBellen,

leukleukleuk voor de fashionista's onder ons: The House of Viktor&Rolf, waarin vooral porseleinen poppen de hoogtepunten van hun werk showen. Wie zei dat musea saai zijn?

check mijn recensie hieronder voor meer info:

Poppenkast spelen met Viktor & Rolf
In de Barbican Art Gallery in Londen mag de tentoonstelling dan wel van start gegaan zijn, nu keert het alom geprezen modeduo terug naar haar wortels: welkom in Nederland, het land van tulpen, molens én Viktor & Rolf.

Wereldduo
De eer is dit keer aan het Centraal Museum in Utrecht, waar de expositie nog enkele maanden te zien zal zijn. Uiteindelijk zullen een deel van de zeldzame stukken terugkeren naar de rechtmatige eigenaren, zoals het Centraal Museum zelf en ook het noordelijke Groningen heeft exemplaren in bruikleen gegeven. Maar voordat dat alles gebeurt, is er een grote kans dat ons duo en haar poppen een korte stop maken in enkele wereldsteden.

Modepopjes
The House of Viktor & Rolf is een slim gekozen naam. Het is namelijk niet zomaar een huis, maar een waar poppenhuis. Lieftallige porseleinen modepopjes tonen de hoogtepunten uit het werk van het tweetal sinds 1992. Het is knap en bewonderenswaardig om te zien hoe de originele kledingstukken tot in het kleinste detail perfect zijn nagemaakt tot miniatuurversies. De kleine modellen zelf zijn handgemaakt en verrijkt met hetzelfde haar en dezelfde make-up van toen zoals die op de catwalk werden gebruikt. Ook de originele exemplaren zijn te zien en de diverse accessoires schitteren zorgvuldig in hun vitrines licht op de eksterogen van de fashionista´s.

Uitblinkers
Hoogtepunten uit het oeuvre zijn de theatrale champignonkragen van de Atomic Bomb-collectie uit 1998- 1999 en de overdadige honderden bellen die op kledingstukken zijn bevestigd (die je al van mijlenver hoort rinkelen) afkomstig uit de collectie Bells uit 2000- 2001. Leuk extraatje is dat op de museummuren verschillende catwalkshows geprojecteerd zijn. Maar de absolute uitblinker komt toch wel uit de Russion Doll-show. Een enkel model toont namelijk de gehele collectie en blijft hiermee staande terwijl er ruim zeventig kilo op haar tere benen leunt. Over carrière maken gesproken.

Heerlijke haute couture
The House of Viktor & Rolf is een heerlijke verzameling van haute couture, gepresenteerd op een originele, stijlvolle manier. Met hier pronkstukken en daar beelden van eerder gelopen shows raak je dan ook niet uitgekeken en ben je overdonderd door de prachtig in detail uitgewerkte kledingstukken. Natuurlijk vergroot het feit dat dit Hollandse jongens zijn ons chauvinistische enthousiasme, maar dit duo is boven alles goed. Dit oeuvre is een knappe tentoonstelling waarbij iedere modeminnende vrouw zich weer even een klein meisje temidden van een groot poppenhuis voelt.

The House of Viktor & Rolf is tot en met 8 februari 2009 te zien in Centraal Museum Utrecht.
Leef je uit!


Liefs,

BelleBam

Leesvoer: Universeel

Bellen,

eindelijk heb ik dit boek dan voltooid, en man o man, wat een enorme verrijking. Kortweg gezegd gaat het over A.J. Jacobs die ruim een jaar lang allerlei regels van de bijbel opvolgt, maar niet alleen de alom bekende hoofdregels. Nee, ook de kleine detailopdragingen worden nageleefd. Geschreven in een vlotte, vol cynisme en met slimme humor, persoonlijke stijl. Een boek dat fascineert, een boek dat iedereen eigenlijk zou moeten lezen.

Van de persoonlijke site van A.J. Jacobs, die vanaf de 2e alinea zelf een korte uitleg geeft over zijn boek: ''The year of living biblically.''

The Year of Living Biblically answers the question: What if a modern-day American followed every single rule in the Bible as literally as possible. Not just the famous rules – the Ten Commandments and Love Thy Neighbor (though certainly those). But the hundreds of oft-ignored ones: don’t wear clothes of mixed fibers. Grow your beard. Stone adulterers. A.J. Jacobs’ experiment is surprising, informative, timely and funny. It is both irreverent and reverent. It seeks discover what’s good in the Bible and what is maybe not so relevant to 21st century life. And it will make you see the Good Book with new eyes. Thou shalt not put it down.

The Year of Living Biblically is about my quest to live the ultimate biblical life. To follow every single rule in the Bible – as literally as possible. I obey the famous ones:
-The Ten Commandments
-Love thy neighbor
-Be fruitful and multiply
But also, the hundreds of oft-ignored ones.
-Do not wear clothes of mixed fibers.
-Do not shave your beard
-Stone adulterers

Why?
Well, I grew up in a very secular home (I’m officially Jewish but I’m Jewish in the same way the Olive Garden is an Italian restaurant). I’d always assumed religion would just wither away and we’d live in a neo-Enlightenment world. I was, of course, spectacularly wrong. So was I missing something essential to being a human? Or was half the world deluded?
I decided to dive in headfirst. To try to experience the Bible myself and find out what’s good in it, and what’s maybe not so relevant to the 21st century. The resulting year was fascinating, entertaining and informative. It was equal parts irreverent and reverent. It was filled with surprising insights almost every day. (I know it’s not biblical to boast, so apologies for that).

The book that came out of the year has several layers. -An exploration of some of the Bible’s startlingly relevant rules.

- I tried not to covet, gossip, or lie for a year.
I’m a journalist in New York. This was not easy.

-An investigation of the rules that baffle the 21st century brain.
How to justify the laws about stoning homosexuals? Or smashing idols? Or sacrificing oxen? And how do you follow those in modern-day Manhattan?

-A look at various fascinating religious groups.
I embedded myself among several groups that take the Bible literally in their own way, from creationists to snake handlers, Hasidim to the Amish.

-A critique of fundamentalism.
I became the ultra-fundamentalist. I found that fundamentalists may claim to take the Bible literally, but they actually just pick and choose certain rules to follow. By taking fundamentalism extreme, I found that literalism is not the best way to interpret the Bible.

-A spiritual journey.
As an agnostic, I’d never seriously explored such things as sacredness and revelation.

-A memoir of my family’s eccentric religious history, including my ex-uncle Gil, who has been, among other things, a Hindu cult leader, an evangelical Christian and an Orthodox Jew.

The Year of Living Biblically has received praise from Publishers Weekly, Kirkus Reviews, The New York Times Book Review, the Los Angeles Times, USA Today and others. It has been optioned for a movie by Paramount Pictures and Plan B productions.

Leesleesleesleeslees

...

lees.

Liefs,

BelleBam

Leesvoer: Vrouwen.

Voor alle vrouwlijke chicklitlezeressen, lees mijn recensie, koop het boekje, zoek een hoekje -
en lees.







Op Jacht met Chanel-tassen en Jimmy Choo’s
Rhonda Pollero plaatst zich met Op Jacht in het rijtje van geliefde chicklitschrijfsters. Als een ware Bridget Jones ontpopt dit modepopje zich tot ware speurneus, maar kan haar neusje voor trends dit wel aan?

FAT
Finley Anderson Tanner, kortweg FAT, is een charmante fashionista die haar werk als juridisch assistente maar wat saai vindt. Met een gevoel voor musthaves en koopjes shopt ze Florida leeg in stijl, totdat ze plots een erfeniszaak voor haar neus krijgt die haar Chanel-tassen-leven compleet op zijn kop zet.

Opgewonden kipje
Met een complexe moordzaak op zak verandert de ietwat ongeïnteresseerde werkneemster in een opgewonden kipje dat de kwestie tot de bodem wil uitzoeken, met de aantrekkelijke detective Liam aan haar zijde. Wat vrij vervelend is, aangezien de blonde Finley een al even blond pilotenvriendje heeft die een stuk minder charmant of aanlokkelijk is en haar daarom zoet houdt met prachtige lingeriesetjes. Naarmate deze dame dieper in de zaak gewikkeld raakt, komt ze zelf steeds verder in de problemen. Een overhoopgehaald appartement en vele tegenwerkingen later concludeert ze dat ze geen steek verder is gekomen, maar desondanks tot het eind wil gaan om deze zaak op te lossen.

Met oneliners, zonder poespas
Elk hoofdstuk begint met, hier en daar zelfs hilarische, oneliners. Denk aan een ‘Als je niets aardigs weet te zeggen, gewoon liegen’, etc. Alleen dat maakt het boek al leuk om te lezen. Daarnaast vlieg je er vlotjes doorheen, door het vrij hippe, sarcastische script dat prima geschreven is, zonder al teveel poespas. De schrijfster neemt het allemaal niet te serieus en met een hoop spot over de hoofdpersoon en haar cocktailluxe leventje zet ze dan ook de meest dramatische gebeurtenissen neer. Leuk zijn ook de hulppersonages zoals de too-gay-to-function beste vriend, de al even doeltreffend te hulp schietende, roddelende vriendinnengroep en de irritante, zich met alles bemoeiende moeder.

Typisch genieten
Op Jacht is een heerlijk, maar o zo typisch vrouwenboek. Crime-waardig? Nee, totaal niet, maar who cares als je kan lezen over designertassen, pastelkleuren en te hoge Jimmy Choo-pumps. Een modewaardig wegleesboek met een gemis aan diepte, maar met volop oppervlakkig vrouwenpraat. Laat die regen deze vakantie maar komen, meiden!


Liefs,
BelleBam

Shoe-aholic!

Bonjour Bellen,

één van mijn favo sites is toch wel het virtualshoemuseum.com, een heerlijke uitleving voor iedere schoenliefhebster die totaal blut is, maar haar obsessie niet kan weerstaan. Hier zit er niets anders op dan álleen kijken, want, zoals de naam al zegt, is het een museum. En dan wel eentje die je vanuit je warme roze bedje met links je warme chocolademelk en rechts je typvingers (klaar om verder te klikken) kan bezoeken.

Oh, dont we just love our pretty in pink laptops!

Hier wat van mijn favo's:

De delftblauwe klompenpump,
ontworpen door Viktor&Rolf,

onze eigen kaaskopjes!

Conversebroek! Damn, girl, love it!

Wat een super knoopwerkje dit is, zodra ik ze zie staan/hangen/liggen, zijn ze van mij.

De Veggie! Voor alle vegetarische sneakerfanaten, voila.

bon appetit!;)

En tot slot, lievige

blauwehartjeslaarsjes. Mooi denimrokje erboven, felleteksten shirt, haarbandje met klein

terugkomend blauw hartje - done deal:

You're cute all over.

Liefs,
BelleBam

Belle zegt Bonjour^^

Bonjour,

Welkom op mijn nog ietwat lege Belleblog. Zo vaak mogelijk zal ik proberen te updaten. Wat?, zo zal je je afvragen. Van modepopperige feitjes, tot muzikale aanraders, tot persoonlijke levensschrijfsels.
Geniet -

au revoir,
BelleBam




P.S.: Hieronder een zelfbeschrijving a la moi, continuez mes Belles!

Zwartgekleurd jurkje, bijpassende pumps. In een vlot doorstaptempo knoop ik mijn lange haar in een slordige staart en schuif de contrasterende witte bambizonnebril terug op zijn plaats. Al neuriënd bekijk ik de conflicten die zich overal in de winkelstraat afspelen. Mijn oog valt op het kleine meisje, dat met vragende oogjes schuchter mijn blik afzoekt. Ik glimlach en bekijk hoe ze haar aardbeienlolly zorgvuldig likt. Haar moeder vertelt hysterische roddels over de nieuwe bewoners van het hoekhuis aan haar buurvrouw. Mijn pas vertraagt, ik zwaai het lollylikkende meisje gedag.

‘Je herinnert me aan de klanken van Pocahontas’ kleuren van de wind’, fluister ik wanneer ik al te ver ben om nog hoorbaar te zijn.

De avond valt, zoals dat altijd zo mooi uit de volksmond klinkt. In groengekleurd gras, dans ik wild, lach ik uitbundig. De witte wijn mengt zich met het bittere bier, de menigte wordt losser. Ze dansen met me mee, zingen Nederlandse levensliederen vanuit het hart, tonen emoties die eens zo weggestopt waren. Bij het kampvuur warm ik mijn handen, zie schimmen langzaam komen en gaan. Stemmen vervagen en in mijn gedachten heb ik al meerdere strofen gevormd.

Mensen kijken me afwachtend aan.
Ik fluister.
‘Het aardbeienmeisje zit in ieder van ons’.


Mijn naam?
Britt,
Aangenaam.