Dubbelen

Mooi is zij, in zijn armen, zijn lach veroorzakend.

Hij bekijkt haar golvende schouderbladen, ziet hoe zij zorgeloos lijkt te ademen. Drie weken duurt het nu. En het is geweldig, overweldigend zelfs. Hoe zij daar slinks testosteronvoodoo gebruikte om men vervolgens aan haar kleine muiltjes te werpen - en te verwerpen. Men was man, of mannen. Veel mannen. Ladingen vol. Omstebeurt, tegelijk; eigenlijk maakte dat geen verschil. Elke donderdagavond stifte ze haar lippen felrood, krulde haar zwarte haren en haar al even zwarte wimpers. In de plaatselijke bar verschenen regelmatig toeristen, soms in groepjes meestal alleen. Verdwaalde backpackers waren favoriet. Low-budget maar altijd in voor een gezelschapsspelletje. De easytargets, zoals zij ze bestempelde. En hij viel daaronder, besefte hij maar al te goed met het zicht op haar zachtzoete geslaap. Hij had grootse plannen, wilde de wereld zien, de graanculturen, de snorkelzeeen. Vrouwen zonder boulimia. Vrouwen met lepra. Maar in die schuurbar eindigde zijn trekdromen en kreeg hij reisverlangen. Reizen maken met haar, om haar, in haar. Reizen waar haar handen zijn geweest of waar ze hem heen zouden leidden. Maar zij sliep, zoetzacht, zonder intentie met hem te zijn of te gaan. In haar hoofd maakte haar handen vast geen vluchten voor hem, slechts voor hen. Hen allen, overal - zo dacht hij. Misleiding, bedrog, oppervlakkig gekut was het ronduit. Een smerige intrige, een zorgvuldig uitgestippelde hartstochtsval. Niet meer dan een steeds circulerende gevoelsmoord, waarbij zij steeds vrijuit ging.

Mooi is zij, in zijn armen, zijn lach veroorzakend. Maar morgen zal hij haar weer verlaten voor de zachtzoet slapende vrouw naar waar zijn verlangende handen al drie weken afreizen.