breakeven

Bellen,

Klik:


Tekstgedeelte:

They say bad things happen for a reason
But no wise words gonna stop the bleeding
Cos she's moved on while I'm still grieving
And when a heart breaks no it don't breakeven even... no

What am I gonna to do when the best part of me was always you and
What am I suppose to say when I'm all choked up and your ok
I'm falling to pieces yeahI'm falling to pieces yeah
I'm falling to pieces(One still in love while the other ones leavingI'm falling to pieces
(Cos when a heart breaks no it don't breakeven)

Oh you got his heart and my heart and none of the pain
You took your suitcase, I took the blame.
Now I'm tryna make sense of what little remains ooh
Cos you left me with no love and no love to my name.

I'm still alive but I'm barely breathing
Just prayin' to a god that I don't believe in
Cos I got time while she got freedom
Cos when a heart breaks no it don't break
No it don't break
No it don't break even no

Ja, the Script vertelt het zoals het is. Wanneer de relatie stopt gaat de liefde soms weg, soms door, soms vaag, soms sterk. De een ligt in de knoop en kan dagen niet eten, amper praten maar gaat daarna vrolijk verder, terwijl de ander zo gebroken is dat dat scheurtje nooit helemaal zal helen. En juist die laatste en dat o zo bekende scheurtje is hetgeen wat de menigeen kent onder ons.

We zijn naïef, onbegonnen en onbelemmerd wanneer we voor het eerst echt vallen. De glimlach lijkt onuitwisbaar en je nervositeit slaat in als hij in je bewegingsruimte komt. Je wacht tot hij belt, je stamelt wanneer hij fluistert dat hij je mooi vindt en bovenal, je voelt je door en door gelukkig. Het zijn de tekenen die we kennen, en die we nooit meer vergeten - net als diegene.

En dan, plots, is het voorbij. Klaar, over, gedaan. En moet je verder, ga je verder, geeft na verloop van tijd geen kick, nee het doet je niks meer. Je kan de wereld weer aan. Liefdes komen en gaan, maar waarom lijkt het dan zo anders. Waarom voel je die twijfel, waarom reageer je anders, voorzichtig - langzaam - en soms zelfs afgesloten. Het is ons afweermechanisme wat zijn werking begint te doen. Onze afweer tegen de mogelijke kans om gebroken, opnieuw, te worden.

Muurtjes worden opgetrokken en gevoelens weggestopt. Iedereen reageert anders. De een stort zich op het lieftallige andere geslacht, elke maand een ander, elke zaterdag een filmpje voor twee. Hij lijkt onaantastbaar en prima in het huidsvelletje te zitten. Verliefde kopjes vol lust staren hem aan en hij lacht charmant terug - friends with benefits - maar hij voelt niet. Hij laat ze niet binnen, niet toe. Oppervlakkig is wat het blijft en dat is ook wat hij wilt dat het blijft. De ander reageert juist het tegenovergestelde erop. Zij doet afstand van mannen en laat ze nooit te dichtbij komen. Ze is oplettend bij aanrakingen en gesloten naar lichamelijk, maar bovenal, mentaal contact. Ze is bang en bewaakt haarzelf overduidelijk. Op voorhand zal ze het je vertellen.

Maar waarom laten we ons zo tegen houden door dit alles. Waarom kan een iemand ons zo beïnvloeden zelfs na een lange tijd? We waren naïef, onbegonnen en onbelemmerd - maar waarom kunnen we dat niet blijven. Want alleen dan kunnen we weer voelen, weer toelaten. Muurtjes worden gebroken door degene die het kan én degene die niet zal opgeven.

En soms, heel soms, moet je dat gewoon toelaten.

Omdat je beter scheurtjes kan krijgen, dan een voor altijd gebroken onaangeraakt hart.

BelleBam