Het was in de noten van de gitaarklanken te horen, hoe hij zachtjes zijn maten telde. Op een zomers ritme zonder zorgen, luisterde ik afwezig naar zijn muziekverhaal en voor het eerst voelde ik dat ik dichter bij hem was dan voorheen. Misschien lag het aan zijn gene dat hij in muziek zijn draai vond, dat hij toe was om het kwijt te kunnen maar niet hardop te zeggen. Misschien ook helemaal niet.
Drie jaar ging voorbij en we groeiden uit elkaar. Op een zomers ritme zonder zorgen, dat o zo bekende ritme, luisterde ik niet meer naar zijn verhaal. Hij speelde harder dan toen, maar ik leek hem niet te kunnen horen, niet meer. Mijn blik bleef hangen op een vrolijk huppelend meisje van amper tien. Druk gebarend riep ze vriendjelief haar niet in het water te gooien. Met kleine gilletjes sprong ze zelf, waarna ze lachend de grote heldere ogen van haar mannetje bekeek. De scene herhaalde zich opnieuw en na de vierde keer wilde ze niet meer zelf springen. Haar gilletjes waren verdwenen en ook de lachende blik waarmee ze steeds boven kwam, slonk naar een pril glimlachje. Ze zocht de onschuldige ogen naar wie ze steeds lief koppig had gekeken, maar vinden deed ze allang niet meer. Ze gaf het zoeken op en vond een nieuw vriendjelief die wel met haar wilde springen. Hij had dan wel niet dezelfde grote ogen, dezelfde schuchtere kuiltjes die verschenen wanneer ze door zijn haren ging, niet langer sprong ze alleen het diepe van het stille water in.
Maar schatergiechelend gillen zoals toen op die zomerse dag zonder zorgen deed ze niet. Niet meer.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Britt, waarom zijn jouw stukjes proza altijd zo lief en deprimerend tegelijkertijd? Het mag best een keertje opgewekter, hoor :P
BeantwoordenVerwijderenIdd, zwaait heen en weer tussen schattig/leuk/lief en somber :P Toch vind ik dit, samen met je andere proza, wel weer materiaal om uiteindelijk te bundelen ;)
BeantwoordenVerwijderenBrittje, ik ben het met tim eens, doe eens vrolijk zijn, dat vind ik leuker... :)
BeantwoordenVerwijderenHet is niet somber, het is realiteit, alles gaat met piekjes en dalen. En die dalen maken de pieken júíst mogelijk. Alleen omdat herinneringen vergaan wil niet zeggen dat ze minder mooi worden. Misschien maakt juist het verdwijnen het zo dat het mooi blijft, i.p.v. dat alledaagsheid inslaat en het niet meer bijzonder is.
BeantwoordenVerwijderenHey, dat is een mijn tekst. Heb even een deja-vu, heb precies dat namelijk laatst nog aan iemand uitgelegd. Dus ik snap ook wel waarom je het zo schrijft, maar aangezien het zulk mooi weer is, het zonnetje schijnt (wat jij, zoals je dat zo mooi kan zeggen, adoreert), het lente is, mijn tentamens bijna voorbij zijn, etc. had ik stiekem toch gehoopt op een puur vrolijk stukje. Maar ach, het bezit is het einde van het genot is mij wel eens verteld, dus misschien is het maar goed zo ;)
BeantwoordenVerwijderen