Met zijn pretoogjes, een lief buikje om vast te houden en zo nu en dan de bloedirritante cynische blik. Waarna een joker-grimas volgt. Het is hoe zij hem zien, maar zoveel meer.
They say bad things happen for a reason But no wise words gonna stop the bleeding Cos she's moved on while I'm still grieving And when a heart breaks no it don't breakeven even... no
What am I gonna to do when the best part of me was always you and What am I suppose to say when I'm all choked up and your ok I'm falling to pieces yeahI'm falling to pieces yeah I'm falling to pieces(One still in love while the other ones leavingI'm falling to pieces (Cos when a heart breaks no it don't breakeven)
Oh you got his heart and my heart and none of the pain You took your suitcase, I took the blame. Now I'm tryna make sense of what little remains ooh Cos you left me with no love and no love to my name.
I'm still alive but I'm barely breathing Just prayin' to a god that I don't believe in Cos I got time while she got freedom Cos when a heart breaks no it don't break No it don't break No it don't break even no
Ja, the Script vertelt het zoals het is. Wanneer de relatie stopt gaat de liefde soms weg, soms door, soms vaag, soms sterk. De een ligt in de knoop en kan dagen niet eten, amper praten maar gaat daarna vrolijk verder, terwijl de ander zo gebroken is dat dat scheurtje nooit helemaal zal helen. En juist die laatste en dat o zo bekende scheurtje is hetgeen wat de menigeen kent onder ons.
We zijn naïef, onbegonnen en onbelemmerd wanneer we voor het eerst echt vallen. De glimlach lijkt onuitwisbaar en je nervositeit slaat in als hij in je bewegingsruimte komt. Je wacht tot hij belt, je stamelt wanneer hij fluistert dat hij je mooi vindt en bovenal, je voelt je door en door gelukkig. Het zijn de tekenen die we kennen, en die we nooit meer vergeten - net als diegene.
En dan, plots, is het voorbij. Klaar, over, gedaan. En moet je verder, ga je verder, geeft na verloop van tijd geen kick, nee het doet je niks meer. Je kan de wereld weer aan. Liefdes komen en gaan, maar waarom lijkt het dan zo anders. Waarom voel je die twijfel, waarom reageer je anders, voorzichtig - langzaam - en soms zelfs afgesloten. Het is ons afweermechanisme wat zijn werking begint te doen. Onze afweer tegen de mogelijke kans om gebroken, opnieuw, te worden.
Muurtjes worden opgetrokken en gevoelens weggestopt. Iedereen reageert anders. De een stort zich op het lieftallige andere geslacht, elke maand een ander, elke zaterdag een filmpje voor twee. Hij lijkt onaantastbaar en prima in het huidsvelletje te zitten. Verliefde kopjes vol lust staren hem aan en hij lacht charmant terug - friends with benefits - maar hij voelt niet. Hij laat ze niet binnen, niet toe. Oppervlakkig is wat het blijft en dat is ook wat hij wilt dat het blijft. De ander reageert juist het tegenovergestelde erop. Zij doet afstand van mannen en laat ze nooit te dichtbij komen. Ze is oplettend bij aanrakingen en gesloten naar lichamelijk, maar bovenal, mentaal contact. Ze is bang en bewaakt haarzelf overduidelijk. Op voorhand zal ze het je vertellen.
Maar waarom laten we ons zo tegen houden door dit alles. Waarom kan een iemand ons zo beïnvloeden zelfs na een lange tijd? We waren naïef, onbegonnen en onbelemmerd - maar waarom kunnen we dat niet blijven. Want alleen dan kunnen we weer voelen, weer toelaten. Muurtjes worden gebroken door degene die het kan én degene die niet zal opgeven.
En soms, heel soms, moet je dat gewoon toelaten.
Omdat je beter scheurtjes kan krijgen, dan een voor altijd gebroken onaangeraakt hart.
Het is nog vroeg op deze ietwat lichte zondagmiddag. Mensen vragen me doordringend wanneer ik opnieuw zal bloggen en het kluizenaarvoornemen verbrekend typ ik nu zorgvuldig deze woorden.
Ja, eigenlijk had ik me voorgenomen pas ná de examens weer een actief schrijfster te worden. Maar het bloed kruipt waar de pen wil gaan, of in dit geval het zwarte trust toetsenbord natuurlijk.
Laat ik beginnen met een heerlijk hoopgevend nummertje van de nog vrij onbekende band Passion Pit - Moth's Wings, come lay with me on the ground
Als klein meisje had ik al een band met de stilte, of het ontbreken ervan. Wanneer ik in het bos was, schreeuwde ik Pocahontas na, wanneer ik trots op mijn geel-met-blauwe-bloemen-fietsje zat zong ik fluisterend kleine liedjes en wanneer ik in bed lag maakte ik van de vallende regendruppels mijn eigen coupletten.
Stilte benadrukt het alleen zijn, zo schoot er door me heen, maar misschien ben ik wel nooit alleen.
En hoe zweverig dat ook mag klinken, ik denk oprecht dat dat de reden is. Het is misschien het vrouwsyndroom - het multitasken, het heen en weer schieten van gedachten zonder enige verbanden, het doen van meerdere al dan niet onzinnige dingen tegelijk - maar het is iets waar ik aan lijd. In de meest erge vorm vrees ik. Ik ging na en het klopte - het klopt. Mijn volle 100 % hebben, veroveren, is haast onmogelijk. In tweestrijd zijn komt me zo bekend voor en het bedenken wat te doen met dat ene truitje terwijl mijn vrienden hun sores vertellen ook. Genant is het, en ergens ook ontzettend egoïstisch. Maar begrijp me niet verkeerd; het is niet dat ik minder erom geef, dat ik niet luister, dat ik niet caring ben om je te helpen - het is simpelweg dat je niet de enige bent. En dat laatste zinnetje maakt het dat ik mezelf weer beter kan begrijpen, mezelf en tevens woorden die mensen ooit hebben gezegd tegen me.
Je hebt me nooit alleen.
Ik ben nooit álleen met jou bezig, nooit álleen voor jou. Ergens maakt me dat verdrietig, maar het verklaart wel dingen. Veel dingen. Ik zal nooit het meisje zijn wat een 9 tot 5 baantje kan hebben met 3 kids en een cabrio, want ik zal denken aan alles wat me behoud in het leven, het trekken van plaats naar plaats, het zien, ontmoeten: de ontdekking van bestaan. Maar ik zal ook nooit het meisje zijn wat alleen maar kan trekken, want ik zal denken aan alle vastigheid, al de op hun plaats blijvende liefde, al de diepere connecties. Het is een onbegonnen tweestrijd, die toch gestreden zal moeten worden.
Maar nog meer verklarend is het waarom ik niet samen kan zijn. Waarom ik mezelf niet kan geven, niet nu, niet toen - niet. Eindelijk kan ik het een vastere constante plek geven. Bindingsangst is wat men het kan noemen, maar feitelijk is dat het niet. Het is het bewustzijn dat je je niet totaal kan overgeven, aan hem, aan haar. Het bewustzijn dat hij of wie dan ook niet genoeg is. En wetende dat dat niet aan diegene ligt, maar aan jezelf. Want al is hij al wat je wil, het is en blijft niet genoeg. Die drang om verder te kijken, meer te zien, die blijft en is niet te stoppen. Want je wil op dit moment wint het niet van je onderliggende gevoel - niet bij mij in ieder geval.
It's sad. It's true. Can't someone stop this train..
Maar wat als ik zelf de trein ben, hoe krom dat ook klinkt. Wat als ik zelf wil reizen, wil gaan naar waar de horizon me brengt. En wat als diezelfde trein toch wil voelen, wil geven om, wil ontmoeten.
De trein stopt, slechts momenten om te halen, slechts momenten om te beslissen.
De trein gaat,
slechts momenten om te lezen,
slechts momenten om te begrijpen.
Slechts momenten
om te houden
om te zijn
om te leren.
En je gaat,
ik neem je mee
verder dan bossen
waar water verdampt
en droogte geen grenzen kent.
En je bent
even van mij,
voor mij,
in mij.
Maar je gaat,
stapt uit mijn bestaan,
verlaat de coupé
voor vasteland.
En ik ga verder,
de tijd halen.
Stap in, mijn bellen. Laat me jullie voeren naar het zuiden, dan weer west. Treur niet om het uitstappen, want wanneer ik de tijd haal, haal ik ook jullie weer. Het is een terugkomende weg om te begaan, zonder verwachtingen maar met verbindingen. De trein rijdt niet alleen voor jou, maar geeft daarom niet minder om jouw kaartje.
Te koop: Zwarte Suzuki Swift, met open dak. Sterretje in de voorruit. Voor meer info: even Apeldoorn bellen.
Ja, dit zijn inmiddels de kreten die overal rondzwerven. Tikkeltje hard, maar eigenlijk best grappig. Iets wat dat niet is, is natuurlijk wat er gebeurd is.. nee, dat is afschuwelijk.
Gisteren, Qday, A'dam, zo rond twaalf uur. Broertjelief belde me om te melden dat er een aanslag was gepleegd, bedoeld op onze koningin. Enigzins perplex antwoorde ik van hoe, wat, wanneer en waarom. Onze koningin, Bea, Trixie, waarom?!
Wat mij betreft is Bea een topwijf. Hoe ze zich altijd bemoeit met wat zich er nu weer afspeelt in het hoeveelste Balkieskabinet. Hoe ze krachtig in haar gouden schoentjes staat en hoe ze ook nu weer ons land toespreekt. Toen ik haar gezicht zag in dat filmpje, zo vlak na die vreselijke wandaad, toen brak mijn hartje een klein beetje. Ze was niet alleen in een dag tien jaar ouder geworden, ze was geraakt. De sterke vrouw was geraakt, geschoten, neergehaald. Een aanslag die bedoeld was op haar, voor haar, naar haar - mislukte, maar nam wel andere onschuldige levens af. Een zwangere vrouw, een kind en talloze levens verwoest. En in haar gezicht was dat alles te lezen. Die beseffing dat mensen 'door haar' gestorven zijn. Natuurlijk is dat niet zo, maar het is wat ze logischerwijs ze voelt. Maar ze stond er, ze was er. Ze sprak ons toe, ze was sterk hoewel ze totaal en volledig gebroken is. Het deed me hem, die, hoe kan je zoiets een naam geven, dat godverlaten beest, alleen maar meer haten.
Dat ie inmiddels dood is, is hatelijk, maar ergens heb ik er juist complete vrede mee. Want zo iemand verdient niks, niet eens de tijd of moeite van een proces. Zo iemand verdient de dood, en hopelijk een hels hiernamaals. Hoe kan je zoiets doen, dat snap ik niet. Waarom wil je zoiets doen? Hoe kan het dat je je zo verlaten voelt, zo verloren in een wereld met zoveel moois dat je wraak wilt nemen op je hele land, op iedereen om je heen. Wat heeft hem zo irrationeel gemaakt dat een mens daar tot in staat kan zijn. Dat zou ik graag willen weten, willen kúnnen begrijpen. Een blik in zijn verotte wereld.
hier schuilt een verhaal in..
Mijn journalistieke hart juicht, het andere huilt.
