'Avond Bellen,
man o man wat een gewéldig weekend, echt top! Schandalig laat kroop ik vandaag uit mijn rozewit geblokt bedje om vervolgens een heerlijk bad, mét bubbels, te nemen. En nu, zo na het eten en de wel bekende afterdinnerdip is het tijd om mijn weekendje te overzien;
013, studentsounds. Wat een ávond. Dansen, sjansen en nog meer dansen, zijn de main woorden van die nacht. Jongens met hippe neonkleurshirts, nerdy gasten die uit de maat bewegen en lieve mannen die stiekem iets ouder zijn dan dat ze geschat worden. Talloze opmerkingen over mijn waterflesje, maar liefknikkend leg ik uit over dat ik 1) een hekel heb aan dansen met drinken in mijn handen en het waterflesje een mooi blauw dichtdraaiend dopje bevat, en 2) van water houd omdat het vochtbrengend is, meer dan welk ander drankje dan ook.
Terugstrompelend, eerste trein missen en die dingen. Ja, het was een feestje. Volgende keer zeker weer dus.
Op vrijdag was het tijd voor een supriseparty van mijn lieve dinnetje Lou. Oh oh wat was ze in totale shock toen ze een 50tal mensen aantrof tegenover haar huisje. Een prachtig moment, zeker wanneer ze na 20 sec haar eigen persoonlijke Miss-momentje had door het o zo typerende handje voor haar opengevallen mond te plaatsen. Kodakklikje!
En zaterdag was het Breda's stappentrappentijd. Na geboogiedownd te hebben in de drie gezusters was het tijd voor wat serieus danswerk in kerkplein. Ietwat schandalig en dat dansblok was ook echt iets te hoog voor mijn hoogtevrees. Maar muziek maakt veel goed, alles eigenlijk, dus daar stonden we dan lós te gaan, hoewel het me echt even kostte voordat ik in de beats zat. Later bedacht ik me waarom dat nu eigenlijk was.
Was het de muziek die me minder lag? Was het het felle lampenlicht dat vervelend in mijn ogen scheen? Was het de mollige jongen naast ons die too gay to function geil probeerde te zijn door de meest foute bewegingen te tonen met een zichzelf strelend handje en al? Nee, het was het formaat van het dansblok zelf. Het was te klein, ja echt. Ik heb gewoon ruimte nodig, omdat ik moeilijk op mijn 'plaats' kan blijven staan. Dat kon ik vroeger al niet wanneer we na het buitenspelen in een geordende rij moesten gaan staan. Het duurde me allemaal veel te lang en ik zag de logica ervan ook niet in waarom we niet gewoon allemaal tegelijk naar binnen konden lopen, automatisch zul je dan een soort van rij vormen vond ik altijd. Als ik op mijn plaats in die schoolrij moest staan, kriebelden mijn voeten, mijn benen, mijn armen, mijn alles. Ik wilde springen, rennen, dansen, bewegen. En dat is eigenlijk altijd zo gebleven.
Met een verliefde blik om dit weekend kan ik niet wachten tot het weer donderdag is;
lang leve 2009!
man o man wat een gewéldig weekend, echt top! Schandalig laat kroop ik vandaag uit mijn rozewit geblokt bedje om vervolgens een heerlijk bad, mét bubbels, te nemen. En nu, zo na het eten en de wel bekende afterdinnerdip is het tijd om mijn weekendje te overzien;
013, studentsounds. Wat een ávond. Dansen, sjansen en nog meer dansen, zijn de main woorden van die nacht. Jongens met hippe neonkleurshirts, nerdy gasten die uit de maat bewegen en lieve mannen die stiekem iets ouder zijn dan dat ze geschat worden. Talloze opmerkingen over mijn waterflesje, maar liefknikkend leg ik uit over dat ik 1) een hekel heb aan dansen met drinken in mijn handen en het waterflesje een mooi blauw dichtdraaiend dopje bevat, en 2) van water houd omdat het vochtbrengend is, meer dan welk ander drankje dan ook.
Terugstrompelend, eerste trein missen en die dingen. Ja, het was een feestje. Volgende keer zeker weer dus.
Op vrijdag was het tijd voor een supriseparty van mijn lieve dinnetje Lou. Oh oh wat was ze in totale shock toen ze een 50tal mensen aantrof tegenover haar huisje. Een prachtig moment, zeker wanneer ze na 20 sec haar eigen persoonlijke Miss-momentje had door het o zo typerende handje voor haar opengevallen mond te plaatsen. Kodakklikje!
En zaterdag was het Breda's stappentrappentijd. Na geboogiedownd te hebben in de drie gezusters was het tijd voor wat serieus danswerk in kerkplein. Ietwat schandalig en dat dansblok was ook echt iets te hoog voor mijn hoogtevrees. Maar muziek maakt veel goed, alles eigenlijk, dus daar stonden we dan lós te gaan, hoewel het me echt even kostte voordat ik in de beats zat. Later bedacht ik me waarom dat nu eigenlijk was.
Was het de muziek die me minder lag? Was het het felle lampenlicht dat vervelend in mijn ogen scheen? Was het de mollige jongen naast ons die too gay to function geil probeerde te zijn door de meest foute bewegingen te tonen met een zichzelf strelend handje en al? Nee, het was het formaat van het dansblok zelf. Het was te klein, ja echt. Ik heb gewoon ruimte nodig, omdat ik moeilijk op mijn 'plaats' kan blijven staan. Dat kon ik vroeger al niet wanneer we na het buitenspelen in een geordende rij moesten gaan staan. Het duurde me allemaal veel te lang en ik zag de logica ervan ook niet in waarom we niet gewoon allemaal tegelijk naar binnen konden lopen, automatisch zul je dan een soort van rij vormen vond ik altijd. Als ik op mijn plaats in die schoolrij moest staan, kriebelden mijn voeten, mijn benen, mijn armen, mijn alles. Ik wilde springen, rennen, dansen, bewegen. En dat is eigenlijk altijd zo gebleven.
Met een verliefde blik om dit weekend kan ik niet wachten tot het weer donderdag is;
lang leve 2009!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten