persoonlijk vleugje

Bellen,

met mijn laptopje op mijn felgekleurde pyjamaschoot, tik ik na maanden weer een berichtje in dit venster. En dat werd tijd. Inmiddels ben ik zo goed als gesetteld in het verre Amsterdam, op een bed na heb ik alles wat mijn brabants hartje verlangt: cv, eten en teevee. We like, we like.

Stoeten van mensen sluipen er dagelijks door mijn straatje en het toeristenproofwietshopje aan de overkant helpt bij het mensengetrek. Elke ochtend stap ik in mijn rode winterjas en op mijn goudgekleurde pumpjes richting college. Nouja, elke ochtend, zeg maar twee. Want mijn rooster is top, daarbij, eindelijk doe ik iets wat ik heerlijk vind. Literatuurwetenschap heet het, en ik ben de mensen die dat niet serieus nemen zat. Literatuur begint waar de wetenschap ophoudt zei een wijs vrouw eens, een topwijf wel te verstaan en een van mijn docenten. Hoe zij vol humor en met een groot afgrijzen van de koninklijke familie gepassioneerd lessen vult, is ronduit prachtig om mee te maken. Maar buiten haar zijn er meer toffe lesgevenden:
een semi rockbanduitziende vlaamse gozer van nog geen dertig die van tim burton houdt en nederlandse literatuur uit de negentiende eeuw;
een geadoreerd wijsman, of halfgod, van een jaartje of zeventwintig waar menig student, zowel man als vrouw, een beschuitje mee zou willen eten, die analyseert en ons groentjes de basis leert;
een hectisch schreeuwerig maar vooral enthousiast vrouwtje dat ons het volgende blok toneel zal laten zien, horen en voelen;
een groot neerlands poet met een nog grotere snor die ons heeft laten kennismaken met de complexe Lucebert-geest
en tot slot een wat giechelig, onzeker maar bovenal onwijs schattig met een duits accent sprekend mannetje, compleet met harry potter bril en al, waarbij mijn moederlijke gevoelens altijd bovenkomen.

Ik lees, leer en geniet.

Welkom terug Bellen.