'Middag Bellen,
zo, na een hele poos me op de blogachtergrond gehouden te hebben begonnen mijn typvingers te jeuken en zeker nu de leerweek er ook weer op zit, is het tijd voor bi to the ba to the blog. Dus.
Soms gaan dingen zo razend belachelijk snel. Ik kan me niet eens herinneren wat ik begin deze week nu precies heb gedaan, of sterker nog, hoelang dat nu eigenlijk relatief geleden was. Mijn focus is blijven hangen op toekomend jaar en op tijden waarin handaanrakingen dingen deden met je. Na me compleet kapot gehuild te hebben om het mooie maar bittere boetekleed verhaal in de film Atonement, heb ik zeker zo'n minuut of tien voor me uit gekeken.
Het raakte.
Een verhaal over een jong meisje dat iets denkt te zien en oordeelt, te snel, te naief, te onnadenkend. Maar ze snapt het niet, nog niet. Ze snapt die gevoelens niet, die uitingen, die aanrakingen. Zien - concluderen. En nu ze oud en op de rand van het immers zo bekend licht staat, deelt ze haar verhaal en daarmee de gevolgen van haar toenmalige onnozelheid. Ze draagt haar boetekleed open - eindelijk.
Soms denk je dingen te zien die er eigenlijk helemaal niet zijn. Je hoort wat je wilt horen, je ziet wat je wilt zien en je leest wat je wilt lezen. Als je iets zoekt, zal je het altijd voor je eigen gevoel vinden - Je maakt het passend. Want zo zitten we nu eenmaal in elkaar. We denken alles te weten en te begrijpen, maar, dat doen we niet. We kunnen niet door een ander heen kijken, hoewel dat soms wel lijkt. Soms denk ik mensen te snappen, maar wie zegt dat ik dat doe. Misschien zit ik er compleet naast.
Maar, ik neem de moeite het in ieder geval te zien. Ik probeer het te begrijpen en misschien ben ik daarin direct. Ik trek dat eeuwige koetje-over-oppervlakkig-kalfje-gesprek gewoon op een gegeven moment niet meer. Het maakt alles zo vlak, zo onbelangrijk. Het hele alles goed met jou, hoe was je weekend en thats about it woordengewissel.
Het is daarom dat ik het juist kan waarderen als iemand een poging waagt. En ja, die zal vast mislukken, je zal me waarschijnlijk niet begrijpen, of misschien niet helemaal.
But you tried, so we talked and you're getting closer now- and I got scared, you didn't care & pulled me through said missy I'm aware, fight me, accuse me, battle me, I'll be there tasting tears, running fears, liars won't care, I'll be there tasting tears, running fears and I'll try to understand, bubbling mind with deeper causes - I won't hold you back missy, but I'll stay, you know I will for you.
zo, na een hele poos me op de blogachtergrond gehouden te hebben begonnen mijn typvingers te jeuken en zeker nu de leerweek er ook weer op zit, is het tijd voor bi to the ba to the blog. Dus.
Soms gaan dingen zo razend belachelijk snel. Ik kan me niet eens herinneren wat ik begin deze week nu precies heb gedaan, of sterker nog, hoelang dat nu eigenlijk relatief geleden was. Mijn focus is blijven hangen op toekomend jaar en op tijden waarin handaanrakingen dingen deden met je. Na me compleet kapot gehuild te hebben om het mooie maar bittere boetekleed verhaal in de film Atonement, heb ik zeker zo'n minuut of tien voor me uit gekeken.
Het raakte.
Een verhaal over een jong meisje dat iets denkt te zien en oordeelt, te snel, te naief, te onnadenkend. Maar ze snapt het niet, nog niet. Ze snapt die gevoelens niet, die uitingen, die aanrakingen. Zien - concluderen. En nu ze oud en op de rand van het immers zo bekend licht staat, deelt ze haar verhaal en daarmee de gevolgen van haar toenmalige onnozelheid. Ze draagt haar boetekleed open - eindelijk.
Soms denk je dingen te zien die er eigenlijk helemaal niet zijn. Je hoort wat je wilt horen, je ziet wat je wilt zien en je leest wat je wilt lezen. Als je iets zoekt, zal je het altijd voor je eigen gevoel vinden - Je maakt het passend. Want zo zitten we nu eenmaal in elkaar. We denken alles te weten en te begrijpen, maar, dat doen we niet. We kunnen niet door een ander heen kijken, hoewel dat soms wel lijkt. Soms denk ik mensen te snappen, maar wie zegt dat ik dat doe. Misschien zit ik er compleet naast.
Maar, ik neem de moeite het in ieder geval te zien. Ik probeer het te begrijpen en misschien ben ik daarin direct. Ik trek dat eeuwige koetje-over-oppervlakkig-kalfje-gesprek gewoon op een gegeven moment niet meer. Het maakt alles zo vlak, zo onbelangrijk. Het hele alles goed met jou, hoe was je weekend en thats about it woordengewissel.
Het is daarom dat ik het juist kan waarderen als iemand een poging waagt. En ja, die zal vast mislukken, je zal me waarschijnlijk niet begrijpen, of misschien niet helemaal.
But you tried, so we talked and you're getting closer now- and I got scared, you didn't care & pulled me through said missy I'm aware, fight me, accuse me, battle me, I'll be there tasting tears, running fears, liars won't care, I'll be there tasting tears, running fears and I'll try to understand, bubbling mind with deeper causes - I won't hold you back missy, but I'll stay, you know I will for you.
En is dat niet alles wat we willen horen, willen weten? Want of de poging nu mislukt of niet, dat is het hele ding niet, het gaat erom of je de poging maakt. Wie de poging maakt.
En, dit is de eerste blog die ik zal opdragen, - om welk mistand dan ook uit de weg te gaan.
Voor hen, die probeerden, voor hen die ik vertrouw, voor hen die niet alleen kijken maar ook zien. Mijn lieve denne- en dinnetjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten