Dubbelen

Mooi is zij, in zijn armen, zijn lach veroorzakend.

Hij bekijkt haar golvende schouderbladen, ziet hoe zij zorgeloos lijkt te ademen. Drie weken duurt het nu. En het is geweldig, overweldigend zelfs. Hoe zij daar slinks testosteronvoodoo gebruikte om men vervolgens aan haar kleine muiltjes te werpen - en te verwerpen. Men was man, of mannen. Veel mannen. Ladingen vol. Omstebeurt, tegelijk; eigenlijk maakte dat geen verschil. Elke donderdagavond stifte ze haar lippen felrood, krulde haar zwarte haren en haar al even zwarte wimpers. In de plaatselijke bar verschenen regelmatig toeristen, soms in groepjes meestal alleen. Verdwaalde backpackers waren favoriet. Low-budget maar altijd in voor een gezelschapsspelletje. De easytargets, zoals zij ze bestempelde. En hij viel daaronder, besefte hij maar al te goed met het zicht op haar zachtzoete geslaap. Hij had grootse plannen, wilde de wereld zien, de graanculturen, de snorkelzeeen. Vrouwen zonder boulimia. Vrouwen met lepra. Maar in die schuurbar eindigde zijn trekdromen en kreeg hij reisverlangen. Reizen maken met haar, om haar, in haar. Reizen waar haar handen zijn geweest of waar ze hem heen zouden leidden. Maar zij sliep, zoetzacht, zonder intentie met hem te zijn of te gaan. In haar hoofd maakte haar handen vast geen vluchten voor hem, slechts voor hen. Hen allen, overal - zo dacht hij. Misleiding, bedrog, oppervlakkig gekut was het ronduit. Een smerige intrige, een zorgvuldig uitgestippelde hartstochtsval. Niet meer dan een steeds circulerende gevoelsmoord, waarbij zij steeds vrijuit ging.

Mooi is zij, in zijn armen, zijn lach veroorzakend. Maar morgen zal hij haar weer verlaten voor de zachtzoet slapende vrouw naar waar zijn verlangende handen al drie weken afreizen.

persoonlijk vleugje

Bellen,

met mijn laptopje op mijn felgekleurde pyjamaschoot, tik ik na maanden weer een berichtje in dit venster. En dat werd tijd. Inmiddels ben ik zo goed als gesetteld in het verre Amsterdam, op een bed na heb ik alles wat mijn brabants hartje verlangt: cv, eten en teevee. We like, we like.

Stoeten van mensen sluipen er dagelijks door mijn straatje en het toeristenproofwietshopje aan de overkant helpt bij het mensengetrek. Elke ochtend stap ik in mijn rode winterjas en op mijn goudgekleurde pumpjes richting college. Nouja, elke ochtend, zeg maar twee. Want mijn rooster is top, daarbij, eindelijk doe ik iets wat ik heerlijk vind. Literatuurwetenschap heet het, en ik ben de mensen die dat niet serieus nemen zat. Literatuur begint waar de wetenschap ophoudt zei een wijs vrouw eens, een topwijf wel te verstaan en een van mijn docenten. Hoe zij vol humor en met een groot afgrijzen van de koninklijke familie gepassioneerd lessen vult, is ronduit prachtig om mee te maken. Maar buiten haar zijn er meer toffe lesgevenden:
een semi rockbanduitziende vlaamse gozer van nog geen dertig die van tim burton houdt en nederlandse literatuur uit de negentiende eeuw;
een geadoreerd wijsman, of halfgod, van een jaartje of zeventwintig waar menig student, zowel man als vrouw, een beschuitje mee zou willen eten, die analyseert en ons groentjes de basis leert;
een hectisch schreeuwerig maar vooral enthousiast vrouwtje dat ons het volgende blok toneel zal laten zien, horen en voelen;
een groot neerlands poet met een nog grotere snor die ons heeft laten kennismaken met de complexe Lucebert-geest
en tot slot een wat giechelig, onzeker maar bovenal onwijs schattig met een duits accent sprekend mannetje, compleet met harry potter bril en al, waarbij mijn moederlijke gevoelens altijd bovenkomen.

Ik lees, leer en geniet.

Welkom terug Bellen.

shawty got low?

Shawty had them apple bottom jeans

Boots with the fur

The whole club was looking at her

She hit the floor

Next thing you know

Shawty got low, low, low

Ja en juist daar gaat het mis. Het is het meest frustrerende stuk in dit heerlijke clubnummer, het stuk dat je smooth en sexy omlaag moet gaan en dan het liefst even charmant terug omhoog moet komen. En als dat nu alleen bij dit nummer was, nee zo heb je er meer; neem het 'zak zak zak' van mister Def nu bijvoorbeeld. Ook zo'n nummer. Sta je daar lekker, te poppen, te bounchen, te heupwiegen en dan komt het o zo gevreesde moment. Je kijkt om je heen, slikt nog even goed en probeert met een geperste glimlach op je gezicht het nog één keer, zo neem je je voor. Rustig zak je decimeters tegelijk bij elke beat, en ja, de grond komt ineens wel heel dichtbij - zal het je dan ein-de-lijk lukken. En dan net, wanneer je zo goed als de vloer raakt

Val je.

Ahhhhh, nog eentje dan - om het af te leren.

ilovevintage

ilovevintage.com is en blijft een van mijn favoriete sites. Naast dat er veel dislikes zijn, springen er zo nu en dan echt prachtige exemplaartjes op. Zo zijn laarzen van echt italiaans leer een koopje en zijn er gorgious handbags in overvloed. Zelfs heerlijke witte Yves Saint Laurent pumps kun je er halen voor nog geen dertig euries en dat is geen uitzondering. Ook zeker de accessoires zijn een aanrader, denk aan schattige betty boob achtige versiersels maar ook aparte drie-delige kettingen die samen een verband vormen. Qua kleding zitten er minder vaak pronkstukjes tussen naar mijn mening. Maar daar ben ik ook vrij moeilijk in. Het blijft een raadsel hoe dat ene jurkje precies rond jouw vormen zullen vallen en is die kleur op de foto ook wel echt die tint. Maar ook daar is aan gedacht, want er geldt een fijn retourbeleid.

Goed zoeken dus, maar man o man, als je dan na al dat beeldschermshoppen die ene prachtige jumpsuit met bijpassende pumps vindt, dan verschijnt er zo'n twinkeling in onze inmiddels groot gespurde oogjes en slaan onze shop gevoelige hartjes een beat of twee over.

Arrogantievol

Hilarisch is het soms,
mensen met een totaal verkeerd zelfbeeld.

Highly geplamuurde popjes die met grote shoppers arrogant door drukke winkelstraten stappen alsof het hun persoonlijk roze loper is. Met een ongeinteresseerde blik en een lichte frons die nog net door de foundation prikt, bekijken ze het tegemoetkomende massaverkeer verveeld. No way dat ze uitwijken voor jeanseneentshirt en al helemaal niet voor andere modegevoelige meisjes. Competitie lopen ze immers liever omver, al beukend met hun d&g-tasje.

Get over yourself, please.

Dj's. Punt. Want echt íédereen is tegenwoordig dj. En oh, dan staan ze daar met hun neonkleurige 'Girls love dj's'-shirtje semi-cool met de bass mee te knikken, kijkend alsof echt elk meisje zich aan hun zweterige allstarsvoeten gooit en mee backstage wil gaan. Ja, whuhu, wie wil nu niet in een of ander klein wctje helemaal soa-losgaan. Girls love guys, leuke wel te verstaan. En wat je dan helemaal uitspookt maakt niet echt een verschil, hoewel dj's bij mij persoonlijk haast altijd een minpunt is. Hebben we er weer zo een, denk ik dan. Tja, en doe je ook nog iets interessants? En dan vooral die vreselijk arrogante niet knappe muziekgasten die doen alsof ze je van het zijn, brr.

Get over yourself, please.

Nee, zelfverzekerdheid is sexy. Maar overdrijven is ook een vak.



edit: Jaja, ik weet dat er uitzonderingen op de regel zijn. En dat dit ietwat vlak en generaliserend is. Maar ik heb het dan ook over het gros. En dan vooral het gros dat je aanspreekt en het gesprek opent ermee. Girls will know.

Nevershoutnever

Christofer Ingle is de achtienjarige hippiealike cutiepie die in de muziekwereld op blote voetjes door gaat als NeverShoutNever. Via myspace werd hij ontdekt en belandde als voorprogramma van bands als Hellogoodbye en The Cab. Zijn muziek is folkie, mixend met emo poprock en verschilt dan ook van super zomervrolijk tot haast deprimerend.

Liar Liar

you got it all down,
got it all down
down to a science
breakin' hearts is what you do for fun
little one

but see I wrote it all down
wrote it all down into a song
I'll break your heart
in just three minutes now
look who won




Here goes nothing

If timing's everything
stop telling me you're takin you're time.
I know you're anxious but your running your mouth
like you're five years old again



Big city dreams

We've got it good
whether you like this town or not
I know it's small but with a big head
it's bound to get hot In the summer.
But the summer is a bummer
if you can't leave
this pathetic excuse for a town.

Top Gear & Simon Cowell

Simon Cowell is wat mij betreft een van de leukste mensen op tv. Zet hem in een show als Top Gear en je krijgt heerlijke televisie vol met geweldige Britse humor. Ik weet dat niet iedereen van de filmpjes checken is, maar trust me, dit is eindelijk weer een echt goede televisie tussen al dat gooische whatever en frogersblutheidsonzin.

Amsterdamned

Kort dagverslagje.

Na een mooi schuimfeestje waar prachtige schoenjuweeltjes hardhandig loslieten, doorweekte jurkjes als ondergoed op lijfjes plakten en mascarawimpers zo uitliepen dat het schattig was, werd ik vrijdagochtend vroeg wakker. Met nog na drummende spice girls beats in mijn hoofdje, stopte ik lieflijke jurkjes in mijn Tim Burton tasje. Klaar om te gaan, richting het o zo mooie Amsterdam.

Gelegenheid? Een lief meisje werd eenentwintig en dat moet natuurlijk gevierd worden. We checkten in in ons hotelletje en liepen langs een prachtige Mart Visser etalage richting House of Bols, van dat alcohol merk ja. Zintuiggestest en cocktails proeven met een van op afstand lijkende knappe barman die van dichtbij toch wat tegenviel. Net als de meeste cocktails trouwens, die ook doorgevoerd werden op het boottochtje. Het siroopplus-gevoel. Maar dat tochtje was wel echt heel tof. Gewoon varen met drank, muziek, eten en genoeg mensen.
Rond een uur of elf kwamen we aan in sloterdijk, waar Flo Rida zou komen. Veel te veel gedoe en een barslechte MC later, kwam er dan eindelijk wat prima muziek wat mijn favoriete ding betekent; dansen & sjansen! So we did. En hárd ook.

MJ has left the building.

26-06-09,
wat een memorabele dag in deze geschiedenis en in mijn al iets meer getinte hoofdje. MJ has left the building, heeft het loodje gelegd, is de pijp uit, is hier niet meer bij ons, heeft het felle witte licht gevolgd - is, simpelweg, dood.

Hoewel de een instort en de ander niet echt verbaast naar de CNN-beelden kijkt, staat een ding vast; vandaag is er geschiedenis geschreven. Want wat je ook van deze aparte man vond, hij was wel iemand. Iemand met een eigen weg, een eigen ding, een eigen persoonlijkheid. En wat voor persoonlijkheid. Want flashback voor een momentje even terug naar voor deze afgelopen 10 jaar van beschuldigingen, geldproblemen en drastische metamorfoses. Denk liever aan zijn muziek, zijn pasjes met de witte sokjes en even witte handschoentjes, zijn gilletjes, het kruisbeetpaktafereel - deze man had talent en een eigen vernieuwende visie waarmee hij vriend en vijand ver achter zich liet. MJ was de passie zelf, zo vol van het kunnen was hij. Zoals een vriend van me het zou benoemen, ''een hoopie'' talent. En alleen daarom is het niet meer dan logisch dat de hele wereld in shock, in rauw, in respectgift is.

De koning van de pop, maar bovenal, van de progressiviteit, is dood.

En hoewel nu conclusies worden getrokken over overdosis pijnstillers, het niet fysiek mogelijk zijn tot de toepasselijk benoemde This Is It - tour, het zo wel genoeg gevonden hebben - dat maakt mij eigenlijk niet eens zoveel uit. Ik hoop het voor hem, dat hij het heft in eigen handen heeft kunnen nemen, dat hij wilde vergaan wanneer men eindelijk weer eens positief over hem sprak - en niet dat zijn bewogen leven zo van hem ontnomen werd. Want dat is wel het minste wat we terug voor deze legende konden doen niet waar, hem zijn leven terug geven en het daarbij horende respect.

Om er niet te diep op in te gaan, ik heb nooit gelooft dat deze man 1 verkeerde vinger heeft gelegd op een kind. Mensen snappen niet, zien niet wat hij wilde doen. Hij had een vreselijke jeugd vaak, en nu hij ouder werd en mensen hem adoreerden wilden mensen niet meer bij hem zijn vanwege hem, maar vanwege de goddelijkheid die hij van het publiek had gekregen. Dat, en dat deze man misschien een klein kronkeltje in zijn hoofd had, of was het eerder de onoplettenheid, de pure onschuldigheid in hem zelf die slapen in hetzelfde bed alleen maar zag als slapen in hetzelfde bed als blijk van liefde. Dat wat hij zelf zo miste in zijn leven. Hij zocht de onschuldigheid van een kind, daar waar hij zich mee kon weerspiegelen en gaf hen alles wat hij miste.
Misschien zullen we het wel nooit echt weten.

Take a trip through memorylane.. mijn favorieten.

Jackson Five, halló disco, vrolijke deuntjes en gigantische afro's.
1969: I want you back

1970: ABC


The Jacksons. Want ook kleine jongetjes worden groter, met zachtere stemmen maar even grote hits.

1978: Blame it on the bougie


1981: Can you feel it


Maar zoals iedereen al lang en breed gezien ahd, was het jongste lid degene waar iedereen zich op focuste. Michael Jackson ging solo, en hoe. Met albums als Off the Wall, het legendarische Thriller en Bad maakte MJ zichzelf onsterfelijk.

Off the Wall
1979: Don't stop till you get enough


In 1982 kwam hét album Thriller. Poeh, eigenlijk is die hele plaat super en toen ik een klein meisje was, wanneer vriendinnetjes gilden naar backstreetjongens en luisterden naar spicemeisjes, zong ik mee met MJ. De platen ripte ik altijd zorgvulgig uit papa's platenkast. Het eerste album wat ik inderdaad beluisterde was Thriller, pas later ontdekte ik ook andere muziekjuweeltjes van hem.

Omdat, wat mij betreft, deze hele plaat zo super is, heb ik de toppers eruit gehaald:)
1983: Billy Jean, een geweldig liveoptreden. Check de pasjes!


1983: Beat it. Een filmpje van zijn concert, over showspektakel gesproken!

1984: Thriller! (de ietwat meer shortversie van de oorspronkelijke 18 minuten durende clip, totdat MJ Ghosts(35min) maakte was dit de allerlangste videoclip destijds. Origineel heette dit nummer eigenlijk Starlight Love trouwens. En misschien nog veel opmerkelijker is dat dit legende schrijvende nummer in nederland maar plaats drie in de hitlijsten haalde.

5 jaar na de plaat Thriller kwam in 1987 het album Bad uit. Hoewel deze niet het succes evenaarde van zijn voorkomer, staat het vol met hits.

1987: Bad! Just because we like it bad. Een nummer wat ik als opstandig 14 jarig meisje vaak heb gezongen. Ik vond mezelf zo overheerlijk slecht, púber.

1988: Man in the mirror.
I'm gonna make a change
for once in my life
It's gonna feel real good
gonna make a difference
gonna make it right


1988: Dirty Diana!

In 1988 kwam het briljante Smooth Criminal, later gecovered door Weird.


Na Bad volgden geen ijzersterke platen meer, slechts hier en daar wat mooie uitschieters. Heal the world en dat soort melancholisch gedoe is niet echt aan mij besteed, hoewel ik moet bekennen wel altijd mee te zingen. Systeemfoutje.

1991: Black or White. Zeker in deze tijden van recessie en depressiviteit wordt er vaak teruggepakt op het oeroude gevooroordeel in rassen. En juist daarom wordt doit nummer nu zo vaak gedraaid. Dat, en omdat het een MJ nummer is - doh.

1996: They don't care about us. Ik adoreer dit nummer. De doorborende beat, de schattige clip en de aanstekelijke tekst. Lovelovelove.

Skinhead,deadhead
Everybody gone bad
Situation,specultaion
Everybody litigarion
Beat me,bash me
You can never trash me
Hit me,kick me
You can never get me

All I wanna say is that
They dont really care about us

Want hoe hard en verbitterd het ook mag klinken, het is zo. Niet iedereen zal om je geven, weinigen maar, soms zelfs niemand. Want in de basis moet jij voor jezelf zorgen en om jezelf geven. Vergeet dat nooit.

(prison-versie)

En tot slot volgde in 2001 You rock my world. Ik weet dat haast iedereen dit prul vindt, maar ik vind 'em leuk. Alleen dat meisje in die clip, brr - seriously. Nu ben je MJ, je kan werkelijk iedere dame in je clip krijgen en dan ga je voor haar! Fugly!

Omdat hij, Michael Jackson, iemand was die mensen heeft geraakt met zijn ding, zijn passie. Hij had een stem. En, wat je ook van hem denkt, dat verdient respect.

shawty fire burning on the dancefloor.

Zomerhit '09:

Sean Kingston - Fire Burning


Na zeven jaar zwoegen, minder hard zwoegen, niet zwoegen is het dan ein-de-lijk zover. Ik hem 'em, hij is in mijn jurkjes pocket, zo hoppa van mij:
het diplomaatje is in mijn bezit!

Ik sprong, gilde, rende, zong, schreeuwde, vierde, dronk -
en toen sloeg het in als een bom:

NOOIT meer wiskunde. Geen onzinformules, geen kruiselasticiteiten en bye bye stom grafisch rekending. Auf wiedersehen - niet dus.

Want het begint nu. Het is moeilijk uit te leggen hoe het voelt om eindelijk iets te gaan doen wat je ook daadwerkelijk echt wilt, waar je naar uitkijkt, in een stad waar niet de laatste bus om half 12 gaat in het weekend en waar op iedere hoek geen boerenscooterjongens staan, maar heerlijke tussendoortjes. Een klein huisje zoekend in het o zo fijne Amsterdam staat nu bovenaan mijn lijstje, immers zijn mijn unipapieren al lang zorgvuldig ingevuld en ook het intreeweekformulier is aan het pieterposten.

Gek is het, te weten dat dit plekje al snel niet meer mijn plekje zal zijn.

Maar heerlijk bovendien. Een nieuw hoofdstuk begint, en wat voor een. Want tussen al het leren door, zijn er tal van feestjes, house warmings, concertjes, carré-premieres, barefootfestivalletjes en caféhangmomenten. Iets waar ik al zo'n vier jaar naar heb uitgekeken. Maar wel vind ik dat ik dit alles goed moet aflsuiten, mijn leventje hier;
Het wordt een sprong in het diepe, letterlijk en figuurlijk, want ik ga

Parachutespringen

oh, hell yeah.

Hoe hip is dat?!
Doodeng, maar ik kijk er wel onwijs naar uit. Naar alles hierboven eigenlijk. Dus mocht je nog een crashadresje nodig hebben na een goed feestje of geweldig concertje, jullie weten me te vinden.

En tot die tijd;
shawty fire burning on the dancefloor.

BelleBam

Rock de zomer

Hoewel ik me nog steeds overal moet begeven met mijn Singaporese parapluutje, weet ik dat die heerlijk bruinende zon er aan komt en daarmee ook de zomerkleertjes die ik zo af en toe al stiekem aantrek.

Maar wat staat er op het modeprogramma anno 2009, van alles Bellen, van alles. Hier mijn eigen persoonlijke favorieten.

- Het badpak, maar wel in een nieuw vrouwelijker jasje. Niks te lelijke bloemenprintje, oude vrouwenvel verstoppende lagen of kinderlijke neonkleuren - Nee, deze zomer maken we plaats voor stiekeme sexapeal knallers. Badpakken met nét wat meer bloot op leuke plaatsjes, maar verhullender dan een gemiddelde bikini. Want niet altijd is less more.

Maar, geen zomer zonder bikini's, dús: Mix & Mingle. Lang leve afwisseling!

- De Sleehak. Even genoeg van het steeds blijven hangen met je nieuwe schoeisel in de straatstenen, even geen zin in het verplicht moeten voetenbaden door blaren en even helemaal genoeg hebben van het klikklak geluid waardoor mensen je nagapen? Herkenbaar? Hier is de sleehak.

Er is alleen wel een dingetje waarop je moet letten; zorg dat de schoenen je niet plomp maken. Het is natuurlijk wel de bedoeling dat je deze pareltjes prima onder zomerjurkjes, korte rokjes en hotpants kunt dragen. Hetzelfde geldt voor de plateauhakken, watch it girls. Stevig maar Sierlijk zijn de eisen.

Bij een zomerse margarita hoort natuurlijk een bijpassend jurkje,
- het cocktailjurkje wel te verstaan. En deze zomer zijn deze weelderig en/of kórt. Niet te verwarren overigens met slutty.

LLLLLLLLLLOVE IT!

BelleBam

Filmflits!

The boy in the striped pajamas. (pyjamas)

Wanneer we nog jong, onschuldig en onaangetast zijn.

Dit is het verhaal van twee achtjarige jongens, de één opgesloten in een Joods werkkamp, de ander een zoon van een Duitse commandant. Een verhaal over vriendschap vinden zonder grenzen in een nazi-tijd vol weerzinwekkendheid.

Wanneer de jonge Bruno gedwongen moet verhuizen door zijn vaders promotie, belandt hij op het plattegrond dichtbij een Joods werkkamp. Met zijn nog naïeve kinderblik vraagt hij zich af waarom de mensen daar op die boerderij de hele dag pyjama's dragen. Zijn ontdekkingsdrang brengt hem tot aan het hek waar hij Schmuel ontmoet. Een vriendschap ontstaat en de waarheid komt dichterbij. Maar waar stopt egostreeling en waar begint ratio, in een tijd waar mensen zich laten leiden door haat en vooroordeel.

The boy in the striped pyjama's is wat mij betreft een van de aller mooiste, meest rakende films van nu. Een film die je laat stil staan, niet alleen bij de nazi-tijd, maar bovenal bij de puurheid van kinderen die eigenlijk veel verder zijn dan wij met onze ontwikkelingsjaren. Terug naar de basis, met twee dozen tissues erbij. Want deze film raakt je, door en door.

BelleBam

het beste medicijn.

Het is zo goed als zomer, nu de zon eindelijk mijn kamer verlicht zeker. Toch ril ik hier en daar, kijk ik ietwat verlopen uit mijn normaal gesproken sprakelende oogjes en tik ik onrustig met mijn typvingers op mijn muismat.

Ik haat ziek zijn, en ik voel het nu aankomen.
Bijwerkingen van een of ander kutmedicijn wordt me vrolijk verteld, oh, en dat het een hele kleine kans is dat je die daadwerkelijk krijgt - normaalgesprokendan - . Gelukkig vertelt het kansberekenen me opnieuw dat ik juist diegene mag zijn. ''Zo lang erna?'', vraag ik ietwat verbitterd. ''Ja mevrouw, dat kan''.

Ietwat teneergeslagen gooi ik de hoorn erop, wat een gedoe weer. Ik pomp mezelf vol met ándere pillen, tegen alle verschijnselen van nu en kruip onder mijn zorgvuldig rechtgestreken deken. Goed, okay, ik kan en mag vanavond niet thuisblijven en bovenal, dat gaat dus ook mooi niet gebeuren. Koppig als ik ben spijker ik me vast aan mijn wil, pers ik een grimas op mijn aangeslagen smoelwerkje en zet ik Sex & the City op. In deze tijden van nood val ik nu eenmaal terug in mijn oerbestaan;

Shoppen, vrouwendrama en seks.

Nu zal dat eerste en dat laatste niet gebeuren vanuit mijn positie nu, maar dat vrouwendrama is perfect. Even mezelf weerspiegelen aan andermans - of vrouws - hectiek om weer te beseffen dat mijn iniminimuisprobleempjes geen donder voorstellen.

Er is geen beter medicijn dan dat besef.
Ik voel me stukken beter! Dans rondjes in mijn 4 bij 3.5 kamertje, zing hard Michael's beat it en straal met het warme zonnetje mee!

Nee, eigenlijk voel ik me nog steeds vreselijk en onnoemelijk kut. Ik haat nog steeds ziek zijn en nutteloos op bed liggen. Maar opgetogen zet ik Theo Maassen op,
Hé, het leven is kut zoals deze cabaretier vals vertelt, maar tig keer mooier dan dat is het ook Theo. En met die gedachte kruip ik er terug in

-
gewoon,
omdat het kan.

BelleBam

beertje beertje draai eens rond.

Met zijn pretoogjes, een lief buikje om vast te houden en zo nu en dan de bloedirritante cynische blik. Waarna een joker-grimas volgt. Het is hoe zij hem zien, maar zoveel meer.

Voor de knuffelbeer van de groep

Zelfs het twee talen gepraat

lees ik uit de bladzijdes

van zijn opnieuw opengebroken

boek.

Want hij gaat

en laat

en durft.

En niemand die hem nu nog stopt.

Zelfs het zorgvuldig gebouwd muurtje

hoor ik vallen, zie ik breken

- door de trekken rond zijn mond.

Want hij moet

en doet

en zal.

Maximaal leven,

maar nu wel met haar

-

''als gevoel

ratio voorbij gaat

en rennen niet meer nodig blijkt te zijn''

En zèlfs zijn laatste cynisme

slijt in al het filmgeweld.

Special effects heb jij niet nodig lief.

-

* Wegens wiskunde-wanhoop en economie-ergenis tijdelijk afwezig.

Merci beaucoup et au revoir,

BelleBam