Proza!

Het was in de noten van de gitaarklanken te horen, hoe hij zachtjes zijn maten telde. Op een zomers ritme zonder zorgen, luisterde ik afwezig naar zijn muziekverhaal en voor het eerst voelde ik dat ik dichter bij hem was dan voorheen. Misschien lag het aan zijn gene dat hij in muziek zijn draai vond, dat hij toe was om het kwijt te kunnen maar niet hardop te zeggen. Misschien ook helemaal niet.

Drie jaar ging voorbij en we groeiden uit elkaar. Op een zomers ritme zonder zorgen, dat o zo bekende ritme, luisterde ik niet meer naar zijn verhaal. Hij speelde harder dan toen, maar ik leek hem niet te kunnen horen, niet meer. Mijn blik bleef hangen op een vrolijk huppelend meisje van amper tien. Druk gebarend riep ze vriendjelief haar niet in het water te gooien. Met kleine gilletjes sprong ze zelf, waarna ze lachend de grote heldere ogen van haar mannetje bekeek. De scene herhaalde zich opnieuw en na de vierde keer wilde ze niet meer zelf springen. Haar gilletjes waren verdwenen en ook de lachende blik waarmee ze steeds boven kwam, slonk naar een pril glimlachje. Ze zocht de onschuldige ogen naar wie ze steeds lief koppig had gekeken, maar vinden deed ze allang niet meer. Ze gaf het zoeken op en vond een nieuw vriendjelief die wel met haar wilde springen. Hij had dan wel niet dezelfde grote ogen, dezelfde schuchtere kuiltjes die verschenen wanneer ze door zijn haren ging, niet langer sprong ze alleen het diepe van het stille water in.

Maar schatergiechelend gillen zoals toen op die zomerse dag zonder zorgen deed ze niet. Niet meer.

kort schrijfsel

het is, zoals ik lig in jou,

hoe mijn gevoel kruipt,

en hoe ik zonder intentie

val in je schaduw

zonder twijfel.

op zoek naar oudje!

OMA's aan de top!

Meneer de Leeuw is een van mijn favoriete presentators op de Hollandse buis. Na in 2 dagen zijn dvdbox van veel te veel uur gekeken te hebben (recensie; scroll omlaag) kwam ik een poosje geleden echt een geweldig filmpje tegen.

Plot: Te schattig omaatje, verslaafd aan Sesamstraat, aan de telefoon met Bert over dat hij zich neit zo moet laten ondersneeuwen door de o zo gemene Ernie. Hoog cuteness gehalte, echt geweldig.



Geef mij maar zo'n oma!

Dus als iemand nog op zoek is naar een bingo-/zang-/buitenspeel-/of wat dan ook-bezigheid voor van dit soort leuke gekrompen mensjes, geef me een gil en dan kom ik in mijn superoma-pakje eraan.

Oh, en de recensie van de dvdbox:

Een kwart eeuw brullen met De Leeuw
Door: Britt de Bruyn

Een bolle kop gevuld met een forse lach en stralend door ondeugende twinkeloogjes. Amper vijf jaar en toen al zo onmiskenbaar. Paul de Leeuw is geboren voor het publiek en kijkt anno 2008 terug op 25 jaar succes.

Nieuwkomer
Het begint allemaal in 1983. Nieuwkomer Paul de Leeuw brengt innovatie op het alom geprezen Camerettenfestival met een sketch waarin naïef huisvrouwtje Annie vol understatements praat over haar relatie met de agressieve Bob. Later zou het stel bekend worden als Annie en Bob de Rooij, twee van De Leeuw’s meest geslaagde types. Hij wint de persoonlijkheidsprijs en niet veel later verschijnt hij op tv bij Sonja Barend waarin hij songfestival grijsdraaier ‘vlieg met me mee naar de regenboog’ humoristisch en enigszins belachelijk makend vertolkt in verschillende wereldtalen.

Sketches, parodieën en typetjes
Vanaf dan verloopt Paul’s carrière in sneltreinvaart. Vooral zijn grote verzameling door de jaren heen van sketches, parodieën en typetjes zal menig Nederlander bijgebleven zijn. Naast politicussen, man- en vrouwlief De Rooij, Big Brother Ruud, Seth&Fiona, sportfanaat Tony Little en Sinterklaas, blijft ook het koningshuis niet ongeschonden. Hilarisch is het moment dat de Waffers, de Willem-Alexander flirters, in grijze rokjes en met behaarde benen al giechelend vertellen over het prinses Margriet-(het nét niet)-gevoel.

Buiten doelgroepgrenzen
Maar Paul de Leeuw is meer dan zijn karikaturen. Paul heeft het vermogen om buiten de doelgroepgrenzen te treden en mensen uit allerlei categorieën aan te spreken. Naast bejaarden heeft hij een voorliefde voor verstandelijk gehandicapten en kinderen. Hij kaart graag onderwerpen aan die normaliter vermeden worden en praat over ziekten, geloof en aandoeningen, zoals het syndroom van down, de islam, blinden en lilliputters. Zo ook in het kinderprogramma ‘Muilen Dicht’ waarin onderwerpen van de ramadan tot en met bedplassen en de sekslijn bellen aan bod kwamen.

Hoeren en kindsterretjes
Zijn shows zijn net als hij excentriek en taboedoorbrekend. Zo brengt hij in 1992 de toen zeventien jarige Erik voor zijn eerste keer seks naar de hoeren en in datzelfde jaar vermorzelt hij Keesje, een onschuldig krullerig jongetje, dat een nummer van Gordon vreselijk (schattig) vals zingt. Een roodgloeiende klachtenaanval was de reactie van het Nederlands publiek op Paul’s vernederende woorden op Keesje. Later zou blijken dat alles in scene was gezet om een statement over opdringerige ouders van kindsterretjes te brengen.

Doodstil
Dat De Leeuw niet alleen lachen, gieren, brullen is blijkt wanneer ook zijn serieuze en gevoelige kant in beeld worden gebracht. In ‘Het Levenslied’ praat hij samen met bisschop Ronald Philip Beer over de zin van het leven en de betekenis van de dood in hun bestaan. Hier wordt Paul geconfronteerd met het overlijden van een vriend aan leukemie. Ook praat hij openhartig in die periode met Rene Klein over diens ziekte Aids en ontvangt hiervoor de bronzen roos op het televisiefestival van Montreux en de Zilveren Medaille TV programs and Promotion Award op het New York Festival

Kaaskoppenkoning
Door zijn grote uitstraling, niveau en betekenis voor de ontwikkeling van het televisieamusement en de theaterwereld werd Paul de Leeuw benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. En terecht, zo blijkt na 25 uur aan materiaal. Het is zijn gevoel voor timing en de manier waarop hij weet te balanceren op de lijn van humor, cynisme en oprechtheid dat Paul maakt tot onze kaaskoppenkoning. Zijn 25 jaar (en uur) eerbetoon is een succes, maar doe het net als met alles, met mate.

DVD-Box ‘Een kwart Eeuw de Leeuw ’ is vanaf nu te koop in de winkel.Meer informatie op: http://nl.wikipedia.org/wiki/Paul_de_Leeuw

missy I'm aware

'Middag Bellen,

zo, na een hele poos me op de blogachtergrond gehouden te hebben begonnen mijn typvingers te jeuken en zeker nu de leerweek er ook weer op zit, is het tijd voor bi to the ba to the blog. Dus.

Soms gaan dingen zo razend belachelijk snel. Ik kan me niet eens herinneren wat ik begin deze week nu precies heb gedaan, of sterker nog, hoelang dat nu eigenlijk relatief geleden was. Mijn focus is blijven hangen op toekomend jaar en op tijden waarin handaanrakingen dingen deden met je. Na me compleet kapot gehuild te hebben om het mooie maar bittere boetekleed verhaal in de film Atonement, heb ik zeker zo'n minuut of tien voor me uit gekeken.

Het raakte.

Een verhaal over een jong meisje dat iets denkt te zien en oordeelt, te snel, te naief, te onnadenkend. Maar ze snapt het niet, nog niet. Ze snapt die gevoelens niet, die uitingen, die aanrakingen. Zien - concluderen. En nu ze oud en op de rand van het immers zo bekend licht staat, deelt ze haar verhaal en daarmee de gevolgen van haar toenmalige onnozelheid. Ze draagt haar boetekleed open - eindelijk.



Soms denk je dingen te zien die er eigenlijk helemaal niet zijn. Je hoort wat je wilt horen, je ziet wat je wilt zien en je leest wat je wilt lezen. Als je iets zoekt, zal je het altijd voor je eigen gevoel vinden - Je maakt het passend. Want zo zitten we nu eenmaal in elkaar. We denken alles te weten en te begrijpen, maar, dat doen we niet. We kunnen niet door een ander heen kijken, hoewel dat soms wel lijkt. Soms denk ik mensen te snappen, maar wie zegt dat ik dat doe. Misschien zit ik er compleet naast.

Maar, ik neem de moeite het in ieder geval te zien. Ik probeer het te begrijpen en misschien ben ik daarin direct. Ik trek dat eeuwige koetje-over-oppervlakkig-kalfje-gesprek gewoon op een gegeven moment niet meer. Het maakt alles zo vlak, zo onbelangrijk. Het hele alles goed met jou, hoe was je weekend en thats about it woordengewissel.

Het is daarom dat ik het juist kan waarderen als iemand een poging waagt. En ja, die zal vast mislukken, je zal me waarschijnlijk niet begrijpen, of misschien niet helemaal.

But you tried, so we talked and you're getting closer now- and I got scared, you didn't care & pulled me through said missy I'm aware, fight me, accuse me, battle me, I'll be there tasting tears, running fears, liars won't care, I'll be there tasting tears, running fears and I'll try to understand, bubbling mind with deeper causes - I won't hold you back missy, but I'll stay, you know I will for you.

En is dat niet alles wat we willen horen, willen weten? Want of de poging nu mislukt of niet, dat is het hele ding niet, het gaat erom of je de poging maakt. Wie de poging maakt.

En, dit is de eerste blog die ik zal opdragen, - om welk mistand dan ook uit de weg te gaan.

Voor hen, die probeerden, voor hen die ik vertrouw, voor hen die niet alleen kijken maar ook zien. Mijn lieve denne- en dinnetjes.

Weekendstart

Bellen,

Het is donderdag en dat betekent maar 1 ding: Wéékend!
Nu ik hier zo boven mijn boekjes hang en veel te hard uitgaansmuziek draai bedenk ik wat te doen. Hmm, vanavond stappen, of nog een dagje wachten. Dubioprobleempje. Want het is natuurlijk wel de bedoeling dat ik eindelijk dat papiertje haal, maar ach, mijn danskriebels overheersen momenteel. Ach, we'll see..

Heerlijk nummertje, alleen check de stem van kesha. Lijkt die niet onwijs op die van Katy Perry!
Right round!



én

Let it rock!

Nog even, nog even -

en dan LÓS!

Proza

Omdat soms een vakantieliefde langer duurt dan al je vrije dagen.

Zijn ogen waren als de muziek, opzwepend aanwezig en onlosmakend. Mijn nog bleke lijf bewoog op het stevige ritme en hier en daar kroop mijn korte rode jurkje omhoog. Ik glimlachte en keek ondeugend weg, terwijl ik mijn handen richting hem een weg liet banen. Het was nog vroeg in de avond, maar zoals gewoonlijk dronk ik in sipjes mijn witte martini met ijs. De barman was knap, zo met zijn speelse gezicht en hoewel ik zachtjes de neiging onderdrukte zijn te strakke shirt van zijn heerlijke blokjesbuik te scheuren, was hij te glad. Onverstoorbaar knarste ik het laatste ijsklontje in stukken en vergaf hem zijn praatjes – ik trok hem de vloer op. Lachend en nee schuddend keek hij me aan, maar eigenwijs als ik was, wist ik dat hij dit duel zou verliezen. Met grote Bambi-ogen en een opgezet pruillipje, liet ik mijn handen door zijn zweterige haar gaan. Ik won en al snel ondersteunden zijn mannenarmen mijn heupbewegingen.

In Cuba zijn clubs zoals deze Havanna er in veelvoud. Ze ademen verhalen van strijders zoals Ché en onderdrukking schuilt in vrolijke blikken van de mensen hier. Dansen is hun vrijheid, net zoals het dat altijd geweest is voor mij. Wanneer zij dansen, wanneer ik dans, is er niets meer dan dat moment, dan die muziek en dan die zorgeloze bewegingen. Mijn ogen sluit ik en ik kan de bassen in de nummers haast proeven; langzaam, snel, zachter, harder. Het is als het leven, veranderlijk met pieken, dan weer dalen. Traag ontwaak ik en zie de felle lichten in mijn ooghoeken dichterbij komen.

Ik haat laatste avonden. Het voelt zo gedwongen om een plaats te verlaten die je helemaal niet wil verlaten. Die achtentwintig dagen hebben me nooit meer losgelaten. Het was niet het warme zand of het vettige eten. Nee, het was de doorzetting, de kracht, de moed en de geschiedenis die hij met zich mee droeg.

En nu ik zo in mijn zoons opzwepend aanwezige en onlosmakende ogen kijk, voel ik Cuba weer en hém.

straatjesstijl

Streetstyle, tegenwoordig is dat een overal opduikende term. En terecht, want het is een reminder dat niet iedereen zich hetzelfde kleedt. Mode, oh mode. Ik houd van mode, van het wisselen van verschillende stijlen, van het elk seizoen andere kleuren. Maar soms is mode ook een beetje vervelend - vooral als je je begeeft in de massawinkels. Want zeg nu eens eerlijk, zou je niet het liefst die ene hippe jas of dat andere te gekke truitje van dat meisje haar popperige lijfje willen trekken zodra je ziet dat het identiek is aan jouw zorgvuldig gekozen outfit?

Ik namelijk wel.

En precies daarom probeer ik schattige boutiquejes te bezoeken in mijn favoburenshopstad Antwerpen. Steeds vaker zoek ik ook het o zo snelle web door naar te hoge pumps en te lage shorts, het enige punt is...
Ik wacht. Ik wacht tot september, tot mijn -als alles naar plan verloopt dan- onafhankelijkheid zich ook daadwerkelijk voltooid heeft. Want in september zal ik op mezelf wonen in een veel te klein kamertje met boeken tot aan het hoge herenhuisplafond en zal ik ook eindelijk alle keuzes zelf kunnen maken. Ja, ik weet het, waarom nu dan niet? Het is anders. Ik woon thuis, met lieve maar o zo beschermende ouders die niet begrijpen dat hun lieftallig meisje zich het liefst hult in jurkjes met hoge pumps, rokjes met warme witte bontlaarzen en shorts met klassieke zwarte naaldhakjes. Ik heb geen zin om tegenstrijdig te zijn, want om heel eerlijk te zijn mag ik niet klagen, het is meer dat ik dat hele gezag hebben nu wel heb gezien. Maar om terug te komen op de straatjesstijl, hier wat geweldige voorbeelden (mix engeland en ny):

luuuuuuuuve it!

a little lovin'

Seks.

Het is altijd het onderwerp van gesprek lijkt wel. Is het niet met woorden, dan is het met gebaren, met oogwenken, met seinen. Die fysieke ondertoon overal om me heen, soms heb ik het er gewoon een beetje mee gehad. Begrijp me niet verkeerd, ik ben vrij fysiek ingesteld, ik houd wel van dat touchy flirten, dat hier en daar een aanraking - maar soms is het allemaal zo oppervlakkig. Als ik iemand aankijk, wil ik lezen, ik wil zien wie jij bent en het maakt me echt geen donder uit of je dat moeilijk vindt, als je het maar probeert. Dat eindeloze gemaskeer altijd, waarom vraag ik me dan af. Iedereen heeft zijn verhaal, iedereen heeft zijn zwaktes. Ik vraag van niemand dat met me te delen, sterker nog, ik begrijp als geen ander hoe moeilijk het is om je hele hebben en houwen te delen - dat hoeft ook helemaal niet. Die hoog gebouwde gevoelsmuurtjes staan er om een reden, en die zullen op het juiste moment ook echt wel afbrokkelen. Nee, het punt is dat mensen het idee hebben zich te moeten vastklampen aan een reputatie die ze hebben opgezet. Wanneer je ze daar uittrekt, ze totaal dichtklappen en zich storten op hetgeen wat ze een veilig gevoel geven: Het fysieke.

En dat stoort me mateloos.
Want hoewel het klinkt alsof ik nu op de man speel, dat doe ik niet. Ik zie het zo vaak - te vaak - om me heen. Hoe goed je zoent, hoe sterk je in bed bent of hoe smooth je praatjes zijn; het is allemaal onbelangrijk als je dicht zit, op slot. Vast aan het idee te moeten zijn wat iedereen om je heen verwacht dat je bent. Wie ben jij? Wie ben je nu echt? Wat denk je, wat voel je, wat maakt jou anders dan je hele mattiesgebeuren waarmee je al tal van blonde bimbootjes hebt gedeeld?

Maar soms is het een onbegonnen strijd, en bovenal een strijd die ik niet wil voeren. Onverschilligheid, daar heb ik het wel mee gehad. Ik ben te jong en te gelukkig om dramatisch duidelijk te maken dat ik van praten houd en niet je lichaam maar jou wil leren kennen. Want lichamen, die kan ik eigenlijk overal wel vinden. Zo is het nu eenmaal, vrouwen hoeven niet echt moeite te doen als ze een 'gezellig' avondje willen. Dat mag misschien wel even ontzettend arrogant klinken, maar ik denk dat geen enkele vrouw het zal tegenspreken. Of de vrouw in kwestie dat wil, is een heel ander verhaal.

Laat mij er nu net een zijn die niet echt behoefte heeft aan dat veelvoudige handgeplaats op mijn lijf. Nee, het is leuk voor even, maar nu met inhoud please.

BelleBam

Drink je joy, doe je dansje

Ik was 8 toen ik mijn eerste echte gedichtje schreef. Het ging over mezelf, geschreven vanuit de derde persoon. Glimlachend lees ik het zo nu en dan over, en elke keer herleef ik de beschreven situatie in meer detail. Schrijven, zolang ik me kan herinneren is het mijn eigen speciale dingetje. Vroeger tekende ik ook overal, vrij goed zelfs, maar hoe later het werd en hoe meer ik schreef, hoe minder ik schetste. Nu kan ik niet eens fatsoenlijk een poppetje neerzetten op papier, ik ken geen verhoudingen en slechts verminkte oogjes en beentjes verschijnen dan voor me.

Tekenen gaf ik op.

Ik koos voor schrijven, verloor en verlies me erin, dagelijks - eigenlijk altijd. Toen ik elke dag verveeld naar school fietste, keek ik uit naar de terugweg. Want als ik alleen terugfietste verhaalde zinnen in rijmen, die ik vaak hopeloos probeerde te onthouden. Maar bovenal, het maakte me rustig, het maakte me onnozel gelukkig en met pretoogjes bekeek ik vallende blaadjes.
Inspiratie uit het stilleven opdoen, is voor mij een van de mooiste dingen op deze ronde bol. Hetzelf beweegt niet, maar kan door factoren eromheen plots wel lijken te bewegen. Dat gezichtsbedrog, dat is wat me mateloos fascineert.
Dat en situaties, vreemde situaties. Situaties waarin je alle emoties voelt, waarin ze tastbaarder worden dan alles. Wanneer ik proza schrijf probeer ik het dagelijkse vreemd te maken, situaties onder een vergrotende loep te plaatsen of ze in een andere scene te plaatsen.

Stom is dat eigenlijk, dat iets dagelijks als vreemd wordt beschouwd wanneer het uitvergroot wordt.

Zo ook was dit het geval op de cultuurnacht in hartje Breda. In het Chassé waren de meest normale gebeurtenissen uitvergroot of op een ander platform gesetteld. Twee mensen, wildvurig zoenend op een verhoging; een bruidsmeisje in een glazen'doos', schreeuwend om hulp, zoekend naar een uitweg; een naakt dansend stel die vervolgens doodsimpel onder de zonnebank gingen.

Vreemd?

Ben jij nooit opgegaan in een zoen?
Heb jij nooit naakt gedanst in je kamer op muziek?
Ga jij dan niet naakt onder de zonnebank?
En heb jij nooit het gevoel gehad vast te zitten in een verkeerde beslissing?

Emotie overbrengen door het zelf te voelen - door heel je lichaam te voelen - dat is je passie. En weet je, iedereen heeft dat. Iedereen heeft iets, 1 ding, waarin jezelf totaal kan verliezen. En als je dat doet, dan maakt even niks om je heen meer uit. Je legt je opengetrokken ziel erin, je verleist je erin.

Net als zij, net als deze danseres. Ze fascineert me mateloos. Voel je haar verhaal?

Do you speak Prada?

Korte mededeling:

Voor alle koopverslaafde vrouwen, mannen en alles daartussen, het is dan eindelijk zover. Al weken moet ik afzien door het kijken naar die geweldige grote als rode shoppinbagverpakte-filmposter in de metropolis, maar nú, ja nú is het zover. Deze week komt de film uit:

Confessions of a Shopaholic!




Rebecca Bloomwood is a sweet and charming New York City girl who has a tiny, little problem that is rapidly turning into a big problem: she's hopelessly addicted to shopping and drowning in a sea of debt. While Rebecca has dreams of working for a top fashion magazine, she can't quite get her foot in the door, that is, until she snags a job as an advice columnist for a new financial magazine published by the same company. Overnight, her column becomes hugely popular, turning her into an overnight celebrity, But when her compulsive shopping and growing debt issues threaten to destroy her love life and derail her career, she struggles to keep it all from spiraling out of control and is ultimately forced to revaluate what's really important in life.

Gaat dat zien Bellen, gaat dat zien. Oh, en voor alle vriendjes die noodgedwongen mee worden gesleurd: Jullie kunnen gewoon even ongegeneerd genieten van de mooie Isla Fisher. Joy oh joy!

makin' moves with my lipstick on!

Bellen,




Oh, rode lippenstift wel te verstaan!

Hebben jullie al naar buiten gekeken?

Daar istie dan ein-de-lijk - het zonnetje! En ohohoh, dat betekent maar 1 ding:
zomer in mijn bol!

Zomer is mijn favortiete seizoen. Niet alleen is het hét seizoen van open pumps, van minirokjes en hippe jurkjes, van slippers en van luchtbedden, van getinte mannensixpakketjes en martinicocktails - het is ook het seizoen van vákántie. Van heerlijk warme landen met een nog heerlijkere mannelijke bevolking en van dansen op de bar waar ik hopelijk dit keer niet mijn hoofd ga stoten.

En nu ik zo willekeurig mijn msnlijstje doorspit, zie ik allerlei vakantieoorden al cursief neergetypt. Dat maakt me jaloers, want hoewel ik het pictureperfectpolaroidje al klaar heb liggen, is mijn spaarpot nog te vol voor deze tijd van het jaar.
Dit jaar was het idee weer perfectionistisch, het enige nadeel was en is, dat ik deze keer benoemd was tot planner.Opgezadeld met deze last vond ik tóch de motivatie om verschillende potentiele cultfeestparadijsjes te vinden..
maar met een team bestaande uit: -geen geld, -geen tijd, -geen toestemming - stokte daar het zoekavontuur. Dus, vrolijk verder typend, hebben we onze pokerstenen ingezet op een lastminute. Fingers crossed, want oh, ik ben nu al toe aan vakantie...