Ja, eigenlijk had ik me voorgenomen pas ná de examens weer een actief schrijfster te worden. Maar het bloed kruipt waar de pen wil gaan, of in dit geval het zwarte trust toetsenbord natuurlijk.
Laat ik beginnen met een heerlijk hoopgevend nummertje van de nog vrij onbekende band Passion Pit - Moth's Wings, come lay with me on the ground
Als klein meisje had ik al een band met de stilte, of het ontbreken ervan. Wanneer ik in het bos was, schreeuwde ik Pocahontas na, wanneer ik trots op mijn geel-met-blauwe-bloemen-fietsje zat zong ik fluisterend kleine liedjes en wanneer ik in bed lag maakte ik van de vallende regendruppels mijn eigen coupletten.
Stilte benadrukt het alleen zijn, zo schoot er door me heen,
maar misschien ben ik wel nooit alleen.
En hoe zweverig dat ook mag klinken, ik denk oprecht dat dat de reden is. Het is misschien het vrouwsyndroom - het multitasken, het heen en weer schieten van gedachten zonder enige verbanden, het doen van meerdere al dan niet onzinnige dingen tegelijk - maar het is iets waar ik aan lijd. In de meest erge vorm vrees ik.
Ik ging na en het klopte - het klopt. Mijn volle 100 % hebben, veroveren, is haast onmogelijk. In tweestrijd zijn komt me zo bekend voor en het bedenken wat te doen met dat ene truitje terwijl mijn vrienden hun sores vertellen ook. Genant is het, en ergens ook ontzettend egoïstisch. Maar begrijp me niet verkeerd; het is niet dat ik minder erom geef, dat ik niet luister, dat ik niet caring ben om je te helpen - het is simpelweg dat je niet de enige bent.
En dat laatste zinnetje maakt het dat ik mezelf weer beter kan begrijpen, mezelf en tevens woorden die mensen ooit hebben gezegd tegen me.
Je hebt me nooit alleen.
Ik ben nooit álleen met jou bezig, nooit álleen voor jou. Ergens maakt me dat verdrietig, maar het verklaart wel dingen. Veel dingen. Ik zal nooit het meisje zijn wat een 9 tot 5 baantje kan hebben met 3 kids en een cabrio, want ik zal denken aan alles wat me behoud in het leven, het trekken van plaats naar plaats, het zien, ontmoeten: de ontdekking van bestaan. Maar ik zal ook nooit het meisje zijn wat alleen maar kan trekken, want ik zal denken aan alle vastigheid, al de op hun plaats blijvende liefde, al de diepere connecties. Het is een onbegonnen tweestrijd, die toch gestreden zal moeten worden.
Maar nog meer verklarend is het waarom ik niet samen kan zijn. Waarom ik mezelf niet kan geven, niet nu, niet toen - niet. Eindelijk kan ik het een vastere constante plek geven. Bindingsangst is wat men het kan noemen, maar feitelijk is dat het niet. Het is het bewustzijn dat je je niet totaal kan overgeven, aan hem, aan haar. Het bewustzijn dat hij of wie dan ook niet genoeg is. En wetende dat dat niet aan diegene ligt, maar aan jezelf. Want al is hij al wat je wil, het is en blijft niet genoeg. Die drang om verder te kijken, meer te zien, die blijft en is niet te stoppen. Want je wil op dit moment wint het niet van je onderliggende gevoel - niet bij mij in ieder geval.
It's sad. It's true. Can't someone stop this train..
Maar wat als ik zelf de trein ben, hoe krom dat ook klinkt. Wat als ik zelf wil reizen, wil gaan naar waar de horizon me brengt. En wat als diezelfde trein toch wil voelen, wil geven om, wil ontmoeten.
De trein stopt,
slechts momenten om te halen,
slechts momenten om te beslissen.
De trein gaat,
slechts momenten om te lezen,
slechts momenten om te begrijpen.
Slechts momenten
om te houden
om te zijn
om te leren.
En je gaat,
ik neem je mee
verder dan bossen
waar water verdampt
en droogte geen grenzen kent.
En je bent
even van mij,
voor mij,
in mij.
Maar je gaat,
stapt uit mijn bestaan,
verlaat de coupé
voor vasteland.
En ik ga verder,
de tijd halen.
Stap in, mijn bellen. Laat me jullie voeren naar het zuiden, dan weer west. Treur niet om het uitstappen, want wanneer ik de tijd haal, haal ik ook jullie weer. Het is een terugkomende weg om te begaan, zonder verwachtingen maar met verbindingen. De trein rijdt niet alleen voor jou, maar geeft daarom niet minder om jouw kaartje.
BelleBam
Geen opmerkingen:
Een reactie posten