Sean Kingston - Fire Burning
Na zeven jaar zwoegen, minder hard zwoegen, niet zwoegen is het dan ein-de-lijk zover. Ik hem 'em, hij is in mijn jurkjes pocket, zo hoppa van mij:
het diplomaatje is in mijn bezit!
Ik sprong, gilde, rende, zong, schreeuwde, vierde, dronk -
en toen sloeg het in als een bom:
NOOIT meer wiskunde. Geen onzinformules, geen kruiselasticiteiten en bye bye stom grafisch rekending. Auf wiedersehen - niet dus.
Want het begint nu. Het is moeilijk uit te leggen hoe het voelt om eindelijk iets te gaan doen wat je ook daadwerkelijk echt wilt, waar je naar uitkijkt, in een stad waar niet de laatste bus om half 12 gaat in het weekend en waar op iedere hoek geen boerenscooterjongens staan, maar heerlijke tussendoortjes. Een klein huisje zoekend in het o zo fijne Amsterdam staat nu bovenaan mijn lijstje, immers zijn mijn unipapieren al lang zorgvuldig ingevuld en ook het intreeweekformulier is aan het pieterposten.
Gek is het, te weten dat dit plekje al snel niet meer mijn plekje zal zijn.
Maar heerlijk bovendien. Een nieuw hoofdstuk begint, en wat voor een. Want tussen al het leren door, zijn er tal van feestjes, house warmings, concertjes, carré-premieres, barefootfestivalletjes en caféhangmomenten. Iets waar ik al zo'n vier jaar naar heb uitgekeken. Maar wel vind ik dat ik dit alles goed moet aflsuiten, mijn leventje hier;
Het wordt een sprong in het diepe, letterlijk en figuurlijk, want ik ga
Parachutespringen
oh, hell yeah.
Doodeng, maar ik kijk er wel onwijs naar uit. Naar alles hierboven eigenlijk. Dus mocht je nog een crashadresje nodig hebben na een goed feestje of geweldig concertje, jullie weten me te vinden.
En tot die tijd;
shawty fire burning on the dancefloor.
BelleBam
Geen opmerkingen:
Een reactie posten