het beste medicijn.

Het is zo goed als zomer, nu de zon eindelijk mijn kamer verlicht zeker. Toch ril ik hier en daar, kijk ik ietwat verlopen uit mijn normaal gesproken sprakelende oogjes en tik ik onrustig met mijn typvingers op mijn muismat.

Ik haat ziek zijn, en ik voel het nu aankomen.
Bijwerkingen van een of ander kutmedicijn wordt me vrolijk verteld, oh, en dat het een hele kleine kans is dat je die daadwerkelijk krijgt - normaalgesprokendan - . Gelukkig vertelt het kansberekenen me opnieuw dat ik juist diegene mag zijn. ''Zo lang erna?'', vraag ik ietwat verbitterd. ''Ja mevrouw, dat kan''.

Ietwat teneergeslagen gooi ik de hoorn erop, wat een gedoe weer. Ik pomp mezelf vol met ándere pillen, tegen alle verschijnselen van nu en kruip onder mijn zorgvuldig rechtgestreken deken. Goed, okay, ik kan en mag vanavond niet thuisblijven en bovenal, dat gaat dus ook mooi niet gebeuren. Koppig als ik ben spijker ik me vast aan mijn wil, pers ik een grimas op mijn aangeslagen smoelwerkje en zet ik Sex & the City op. In deze tijden van nood val ik nu eenmaal terug in mijn oerbestaan;

Shoppen, vrouwendrama en seks.

Nu zal dat eerste en dat laatste niet gebeuren vanuit mijn positie nu, maar dat vrouwendrama is perfect. Even mezelf weerspiegelen aan andermans - of vrouws - hectiek om weer te beseffen dat mijn iniminimuisprobleempjes geen donder voorstellen.

Er is geen beter medicijn dan dat besef.
Ik voel me stukken beter! Dans rondjes in mijn 4 bij 3.5 kamertje, zing hard Michael's beat it en straal met het warme zonnetje mee!

Nee, eigenlijk voel ik me nog steeds vreselijk en onnoemelijk kut. Ik haat nog steeds ziek zijn en nutteloos op bed liggen. Maar opgetogen zet ik Theo Maassen op,
Hé, het leven is kut zoals deze cabaretier vals vertelt, maar tig keer mooier dan dat is het ook Theo. En met die gedachte kruip ik er terug in

-
gewoon,
omdat het kan.

BelleBam