Belle schrijft

Lieve Bellen,

Ik zit nu in mijn middagpauze en na een korte stille stop wil ik jullie nu laten zien wat ik het liefste op deze aardbol doe:

schrijven.

Als ik van 1 ding zou willen leven is het dat wel. Overal verschijnen woorden en vormen in een oogwenk lange zinnen die ik hopeloos probeer te onthouden. Een slechte eigenschap, ik schrijf veel te veel zinnen niet op. Maar hier onder volgt voor de geinteresseerden wat zinnen die ik wél heb neergepend.

Oh, en het overgrote deel is fictieve inbeelding. Just so you know:)

1)

Tussen badkamergetegel
lacht hij zijn zorgen weg
en lees ik zijn lippen
opnieuw.

En vol vragen
reizen zijn ogen
mijn losse boekdelen door,
verhalen zijn blikken
mijn nervositeitdagen op.

Lach mijn lief, de tijd vinden we tussen de tegels.

2) (was voor een lieve vrouw)

Met het tikken van de klok,
het hangen
van de wijzers,
verlies je jezelf in verre landen.

De reizen van je lichaam.

En het licht gerimpel op je handen
is slechts
de afdruk van het leven.

Maar na geweest zijn
volgt terugkomst
en het genot van het legen

- verlaten koffers, aandenkkleuren,
fotomemoren -

is dat wat domineert.

Je vertrekt,
maar verlaat niet.
Nooit.

Je blijft bij ons zijn

altijd.

Voor de vrouw die altijd in ons leeft, met haar avontuur van vertrek en gaan het liefste de thuiskeer dichtbij ziet komen. Voor haar, van ons.

3) een oude alweer,
destijds geplaatsd in een dichtbundel^^

Droomgefluister

Fluister, mijn lief,

en laat mij watertrappelend

door oceaanogen verbazen.

Zweefvliegen in

windloze vlagen van

argusvragen,

volbloeden in

aquarelrood.

Droom, mijn lief,

en laat mij praten zonder voorzetsels,

in zinnen,

die er nooit toe zullen doen.

Verstoppen in

bloemen van

fragiele liefheidsvlinders,

zingen in

solfègeklanken.

Zwijg, mijn lief,

en laat mij verwaarlozen

met verantwoordelijke gevaren.

Beminnen in

hevige affaires van

onwetendheid,

lachen in

cabaretgeluid.

Droom fluisterend, mijn lief, en zwijg.

Liefs

Bellebam